Op vakantie in Nederland. Na 2 jaar hebben we een bezoek van 3 weken gedaan aan Nederland.

We logeerde in het huis van Jos sr en vandaar uit konden wij onze familie en vrienden bezoeken.
Met wat kleine probleempjes begon de reis. Onze kinderen mochten Costa Rica niet uit! Ja je leest het goed we mochten onze eigen kinderen niet mee nemen. Want ze vallen beide onder de costa ricaanse wetgeving. Stefan omdat hij hier geboren is en Joost omdat hij residencia heeft. (ter preventie van kinderhandel)

Wij waren echter in de veronderstelling dat reizende met beide ouders dit geen problemen zou zijn. Helaas verkeert gedacht, na wat stressige momenten konden we uiteindelijk door de geboorte akte die we toevallig bij ons hadden van Stefan om hem in te schrijven in Nederland een uitreis vergunning krijgen. Kleinigheidje!

De reis verliep verder goed, via panama met KLM naar Amsterdam. We kwamen keurig op tijd aan en werden hartelijk ontvangen door leden van de familie.

Marjanne had de auto van pa in parkeer kelder van Schiphol gezet en zo konden we snel naar Limburg.

We hebben genoten van het prachtige weer en de alle aandacht die we van iedereen hebben gekregen. De kinderen hebben genoten van alle aandacht en de vele kadootjes. Joost heeft ontzettend veel nederlandse woorden geleerd en Stefan is veel minder bang voor andere mensen na de vele bezoekjes.

 

Vind je nederland wel leuk? Was een veel gestelde vraag, ja natuurlijk nederland is leuk, we zijn nooit vertrokken omdat we het anders vonden. 

Wat heb je gemist werd ook veel gevraagd.  Normaal gesproken als je op reis bent geweest wen je weer redelijk snel aan Nederland dit duurt ongeveer 5 minuten.

De kracht van je roots is erg sterk echter nu hadden we wel een paar dagen nodig om niet meer als een toerist in eigen land rond te lopen. Wat viel ons het meest op waren de overvolle supermarkten met de vele keuze mogelijkheden. De schone straten, het verkeer wat zich houd aan de verkeers regels. De super efficiente manier waarop alles is geregeld in Nederland. Geen wachtende rijen etc etc. We hadden prachtig weer zeker de eerste 2 weken dus daar hebben we van genoten. De kinderen vonden het erg leuk om hun jas steeds aan te trekken want die hadden ze nog nooit aan gehad. Ze voetbalde buiten rolde over het grasveld en speelde in 1 van de vele speeltuintjes die je overal kunt vinden.  Dus wat ons betreft Nederland is Oke!

 

Maar na 3 weken vonden we het ook niet erg om weer naar huis te gaan. Want dat is Costa Rica nu voor ons thuis!

Costa Rica is onze plek hier werken we dagelijks aan de toekomst van ons en ons gezin. En nu het huis bijna klaar is gaan we de volgende fase in van onze emigratie.

We hopen een wat rustigere en wat makkelijkere fase als de eerste 2 jaar, omdat we gesetteld zijn. We zullen zien.

 

Al met al allemaal hartstikke bedankt, we hebben dankzij jullie kunnen genieten van een paar heerlijke weekjes.

 

 

Dat is lang geleden, er is een hoop gebeurd. Maar eigenlijk allemaal kneuter dingetjes.

Helaas we zijn nog niet verhuisd, Joost en Stefan groeien als kool. Joost is zindelijk geworden jippie!

Anneloes en Rene zijn op vakantie geweest. En wij zijn nog een paar dagen heerlijk naar het strand geweest met de jongens.

En het groote nieuws, vanaf volgende week zijn Christine en Joost ook legaal en hebben zij hun verblijfsvergunning!

En kan Christine wanneer we terug komen van onze vakantie in Nederland beginnen met haar zaakjes te regelen aangaand haar

dierenarts zijn. Weer een stap verder!

Joost is 3 jaar geworden wat een feest. Dit jaar was het eerste jaar dat hij echt begreep wat er aan de hand was. Dus op een gegeven moment had hij door dat hij echt jarig zou worden. Echter dat was bijna 2 weken van te voren. Net zoals alle ouders van kinderen met die leeftijd hadden ook wij de verjaardagsdatum wat gemanipuleerd, naar zondag 31 mei. Omdat hij vol verwachtingen was hebben we een kalender voor hem gemaakt waar hij iedere dag tot aan zijn verjaardag een luikje mocht open maken. De kleine slimmerik wist meteen hoe het in elkaar zat en dacht e.e.a te versnellen door gelijk maar het laatste luikje los te maken dan zijn we er ook vanaf ook! Helaas zo werkt het niet. De dagen gleden voorbij en toen was het zover,s'morgens bij het ontbijt kadootjes! Met als grote favoriet een Cars vrachtwagen met lightning MC Queen van oma van Hees. Verder speelgoed gereedschap met een bouwhelm en een boek van de Lion King, en later nog veel meer van al het  bezoek.

 

In Costa Rica is het normaal (ook ivm het weer) voor mensen met een modaal of boven modaal inkomen om gelijk een speelzaal af te huren voor hun jarige kinders. We zijn er al bij verschillende met joost heengeweest, hij heeft inmiddels zelfs een favoriete. Maar gezien het grote mc donnalds gehalte van dit soort dingen hebben wij het gewoon lekker op zijn hollands thuis gedaan. We hebben wat kinderen van school uitgenodigd, wat kennissen en vrienden met kinderen etc. Het was erg leuk, terwijl de kinderen met van alles en nog wat aan het spelen waren werden de ouders natuurlijk getracteerd een drankje en nog appeltaart, bbq en zelfs bitterballen hadden we verzorgt (grote tracktatie voor ons nederlanders).

 

Joost was helemaal jarig, maar hij vond zelf pas dat hij jarig was toen de taart kwam en de pinata!

 

Verder heeft Stefan zijn eerste stapjes zonder ondersteuning gezet en heeft Jos een zandbak voor de jongens gebouwd waar ze het liefst de hele dag inzitten. Ook zijn we met Joost cold turkey aan de zindelijkheids training begonnen door simpelweg geen luier meer te laten dragen. De wasmachine draait overuren.

 

 

Dat waren weer een paar heerlijke dagen. Met oma Ida naar het strand van samara en deze keer in de tree house inn.

Direct op het strand een huis op palen waar we heel de dag zowel op de kinderen konden passen als genieten van de zee en het prachtige weer.

Oma had het erg naar de zin " de meest romantische plek ooit" en dat van iemand die al heel wat hotels heeft gezien.

We hebben genoten en zo ook de kinderen, lekker spelen in het zand en zwemen in de zee en in het zwembad.

 

 

In afwachting van Oma Ida toch nog even update uit Costa Rica.

De afgelopen maand zijn we weer een beetje gevorderd met de bouw van het huis. We hebben een meneer uitgenodigd die een bron heeft aangewezen met zijn wichelroede om zo water te kunnen oppompen. Of we dat ook echt gaan doen dat laten we nog even in het midden want het is een vrij kostbare zaak.

We hebben inmiddels de kleuren van het huis en de tegels uitgezocht, de vloeren worden gesmeerd en het stucwerk vorderd goed.

We zijn nog bezig met de aansluiting van stroom en water.

Joost is weer naar een verjaardag geweest in een speel zaal. Joost en Stefan vermaken zich samen prima, ze zijn erg op elkaar gesteld.

 

We hebben met z'n allen een picknick gemaakt in het park Sabana omdat een vriend van ons Ed verjaarde. Erg gezellig gekletst gevoetbalt etc.

En natuurlijk had iedereen lekker hapjes meegenomen.

 

Christine en Jos sr zijn afgelopen weekend mee geweest met een wandeling georganiseerd door de nederlandse club bij ons in de buurt. Geleid door een proffesionele gids hebben ze 12 kilometer gelopen in ca 5 uur. Berg op berg af, het was prachtig en erg leuk om dit doen. Voor herhaling vatbaar.

Eindelijk is hij weer terug onze Cobus een half bloed arabier die pa jaren geleden gekocht had, omdat dit paard niet getolereerd werd door de wilde paarden die we al op de finca hebben en pa er te weinig tijd voor had heeft hij bij een manege gestaan. Nu Christine weer wat tijd heeft hebben we toch maar besloten om hem zelf te stallen. Hij is ingereden maar erg nerveus en schrikerig. Het is een prachtig majesteus paard waar kracht en edelbloed van uitstraalt ondanks dat het maar een relatief klein dier is. Word vervolgd.

Vandaag al weer een jaar geleden is Stefan geboren. Nu kan hij al bijna lopen. Wat gaat het allemaal snel. Ook voor ons doet het beseffen dat de tijd voorbij vliegt. Doordat we nog steeds met van alles druk zijn inclusief onze kinderen glipt de tijd ons wel eens door de vingers. Nu het hoogseizoen bijna voorbij is nog ca 1 maand kunnen we weer een paar maanden april mei stukje juni rustig aan doen. En wellicht verhuizen! Wie weet.

 

Omdat we nu weer geen telefoon hebben is het wellicht handig voor die genen die Stefan willen feliciteren even een mailtje te sturen!

 

Wat is er weer veel gebeurd in een maand. Na het bezoek van Oma Eva, Wil en Theo hebben we het leven weer opgepakt. We zaten 5 dagen zonder stroom door een storm die over Costa Rica woede. Een boom was op de hoogspanningskabel van de finca gevallen en omdat we maar met 2 huizen zijn had dat dus geen voorrang. Inmiddels is alles al weer gemaakt, en dankzij de generator konden we toch onze koelkast koel houden. Joost zegt wel vanaf nu als het ligt aan gaat, kijk doet het weer!

Joost is weer naar het kinderdag verblijf de normale klassen zijn weer begonnen en ook Stefan gaat een paar halve ochtendjes naar het kinderdag verblijf. Dat was wel even voor joost als hij mama zag maar die zonder hem wegging. Ook moest hij steeds even bij zijn broertje kijken of het allemaal wel goed ging. Nu gaat het al beter ook met Stefan die eerder er niet erg van gediend was om verzorgd te worden door andere vreemde wat natuurlijk gewoon is.

 

Christine heeft een aanbod gekregen te paardrijden bij een top manage in  de buurt. Alle rijke rijden daar hun paard, via een nederlands kennis die daar de paarden traint is ze gevraagd. Erg grappig maar of het het paardrijden leuker maakt dat laten we maar even in het midden. Je krijgt op dag 1 het telefoon nummer van je groomy of je paarden verzorger. Die bel je dus op als wilt rijden dan staat het paard klaar voor wanneer je aankomt met trapje en al! Een beetje bah maar ja als dat zo de regel is dan passen we ons maar aan. Eigenlijk hoort christine een lidmaatschap van ca 5000 dollar te betalen maar ze krijgt naar alle waarschijnlijkheid een special regeling toe geworpen. De eigenares van het paard is een ontzettende amerikaanse vrouw ergens uit de buurt van Texas.

 

Jos heeft ondanks dat overal geluiden van ellende in  de vakantie wereld toch een drukke maand gehad. Hij merkt wel dat het minder is, de boomen groeien niet meer tot aan de hemel maar de europeese vakantie ganger blijft toch wel komen. Gelukkig maar. De Hotels die er heel veel last van hebben zijn meestal de hotels die zich volledig richten op de US vanwege het hoge rendement van de amerikaan. Helaas dat gaat niet meer op!
Dus bescheiden blijven rustig door gaan is het devies, geen te hoge verwachtingen.

 

12 februari de verjaardag van Jos sr, hij was nederland ontvlucht om zo te ontkomen aan gedoe omtrent zijn ja ja alweer 70 jarige verjaardag. We hebben het hier natuurlijk niet zo maar voor bij laten gaan. Jos jr had alle vrienden van Jos sr uitgenodigd in het jazz cafe voor het concert van de huisband Malpais. Nadat we met pauline en theo gegeten hadden hebben we hem kunnen verleiden voor een drankje in het Jazz cafe.  Echt waar pas na 10 minuten nadat hij door iedereen gefelicteerd was had hij door dat er opzet in het spel was.  70 jaar en toch nog naief., het werd een gezellige avond!

 

14 februarie hadden we spelletjes middag in de tuin van de Ambassadeur. Ivm de carnaval etc, erg leuk alle nederlandse kindertjes waren uitgenodigd en  konden spelen. Joost had het erg naar zijn zin en zeker toen hij in een leeuw gesminkt werd hij vond het prachtig en kon niet stoppen in de spiegel te kijken.

 

 

 

 

 

 

Ja alweer, lekker naar het strand!

Na de verjaardag van christine op zaterdag zijn we zondag ochtend vroeg vertrokken 0630 uur en we waren om 1100 in Samara, waar we direct Theo en Will tegen het lijf liepen. We hebben onze spullen uitgepakt de kinderen in bed gegooid en we zijn eerst maar eens even naar het strand gegaan.

Het was de eerste dag niet zo heel verzengend heet ivm een flinke regenbui de nacht ervoor en het waaide nogal. S' avonds hebben we met theo en wil gegeten en bij ons aan de bar op het strand nog een biertje gedronken. De volgende morgen zijn Theo en Wil richting het zuiden vertrokken en wij hebben ons nog een paar dagen heerlijk vermaakt. De jongens speelde op het strand, oma genoot van alle pracht en verbaasde zich iedere dag weer dat het toch weer prachtig weer was!

De zee was lekker warm zo warm dat het zelfs oma lokte om de zee in te gaan.

Wat een feest, oma Eva is in Costa Rica aangekomen. Vorige week samen met Theo en Wil.  Doordat Theo en Wil naar Costa Rica wilde komen hebben we de mogelijkheid aangegrepen om Mama mee te laten reizen. Theo en Wil zijn inmiddels lekker met de gehuurde auto aan het rondreiden in Costa Rica en zullen het naar alle waarschijnlijkheid erg naar de zin hebben. Zondag krijgen we een update wanneer we elkaar zullen ontmoeten in Samara waar zij dan de laatste dag daar zijn en wij s' morgens aankomen om een lekker lang lui weekend aan het strand te zitten. Net zo als met de kerst.

 

Oma speelt heel de dag met Joost en Stefan en geniet van hun aanwezigheid. De tijd vliegt volgens haar want ze is er de hele dag mee bezig. 's morgens staat ze optijd op om zo tegen 7 uur gezamelijk te ontbijten, vervolgens helpt ze mee met de afwas om tot ca 12 uur met de kinderen te spelen. Dan gaat Joost lekker slapen en heeft ma even de tijd om lekker buiten te zitten in de zon.

Zondag is ze lekker met Christine wezen rondrijden naar Sarci lekker de bergen in een rit van ca 2 uur, onderweg lekker lunchen en een mooie kerk bezocht. Ze heeft genoten, wat is er nu lekkerder om rond gereden te worden. Jos bleef thuis om op de kinderen te passen.  Woensdag is ze naar het zwemmen van Joost wezen kijken en heeft ze gezien hoe hij geniet van het zwemmen en hoeveel plezier hij ermee heeft. Tegen 18 uur eten we en na het eten en het drinken  van een apparatievje trekt ze zich terug om even een boekje te lezen of we kijken wat televisie.

Na een week van enkele honderde naschoken in het gebied van de aardbeving begint de rust weer terug te keren in Costa Rica. Naar aanleiding van de diverse studies weet men dat de aardbeving niet veroorzaakt werd door de poas maar door het verschuiven van de 4 platen die onder costa rica liggen ten opzichte van elkaar. We kunnen wel zeggen dat dit nog een staartje zal gaan hebben. De schade aan de natuur is dusdannig dat hele bergflanken eigenlijk losgebroken zijn. De losse zand/ klei wanden die bij elkaar gehouden werden door de wortels van de bomen liggen nu geheel open en bloot. Dat wil zeggen dat wanneer de regentijd begint we een enorme modderstroom zullen gaan krijgen richting de rivier de Sarapique die enorme schade zal aanrichten aan de loop van de rivier en al het leven in de rivier.

Het dorpje Cinchona stond boven op de smale top van een berg en kan als geheel verloren worden beschouwd, mensen zullen hier niet meer kunnen wonen zonder gevaar van instortingen. Men praat over een gebied dat is beschadigd van ca 200 km2 dat loopt van de voet van de vulkaan poas tot aan de voet van de vulkaan barva via la Pazz , Cariblanco tot aan San Miquel de Sarapiqui.  De milleu groeperingen hebben dan ook een voorstel ingediend om een groot deel terug te geven aan de natuur en bij het National Park Poas te voegen. Costa rica is behalve de weg vanaf vera Blanca tot aan San Miquel langs de Poas, gewoon zoals altijd te bereizen. Alleen het aangegeven gebied heeft last gehad van de aardbeving alle overige wegen en plaatsen zijn onbeschadigd gebleven!!

 

De reddings en ondersteunings acties die opgezet zijn door het rodenkruis zijn bijzonder goed gecoordineerd. Costa Rica is een land zonder leger en dat niet rekening houd met oorlog en dat soort zaken dus wij hebben geen grote pakhuizen vol met veldbedden tenten matrassen en noodrantsoenen wat ook gebruikt kan worden in geval van een ramp. Wat wij wel hebben is een bevolking die zich direct mobiliseert, een rode kruis met vele vrijwilligers die direct ingezet worden. En die vele specialisaties in huis heeft zoals reddings mensen, doktoren, ambulance personeel en andere vrijwilligers. Zij ontvingen en distrubiueerde. Ook alle hulp goederen die door de costaricanen gegeven werd.

Zo hebben ook wij hulpgoederen geleverd. Doordat een receptionist van het hotel het innitiatief genomen had om naar het getroffen gebied te gaan met zijn busje en dat zoveel mogelijk vol te laden met hulpgoederen hadden wij de perfect manier gevonden om ook een handje toe te steken. Ook na navraag bij diverse hotels in de buurt kon hij op pad met een bus vol met water, zeep, dekens, melk,  luiers, eten, etc.. en heeft hij het naar een opvangcentrum in Vera Blanca kunnen brengen.

Ook der Shumi is in het land, hij is hier om een actie voor het verkeer te promoten. Maar heeft ook het getroffen gebied bezocht om de mensen een riem onder het hart te steken.

 

Er is momenteel heel wat loos in Costa Rica, het getroffen gebied de zuidflank van de vulkaan Poas.
De route van Poasito richting de watervallen van La pazz en Vera Blanca  en Cinchona zijn geheel verwoest, de vallei waar de rivier Sarapique uit ontspringt is niet meer herkenbaar en zorgt ervoor dat de rivier de Sarapique vol ligt met modder en materiaal dat los gespoeld is. De rest van Costa Rica is goed te bereiken, zo ook Fortuna, Porto Viejo de Sarapique, Limon etc etc.  

 

De watervallen van La Pazz echter dat een heel bekende toeristische trekpleister is is geheel verwoest. Op de parkeerplaats aldaar zaten ca 400 mensen waar bij een groep nederlanders en belgische familie. De groep Nederlanders wilde net in de bus stappen en stonden op de grote open parkeer plaats toen de aardbeving begon. Gelukkig daarom geen gewonden. Onder begeleiding van een reisleider die niet voor 1 gat gevangen is heeft deze groep de eerst nacht dat ze vastzaten een kampvuur gemaakt om warm te blijven. In overleg met elkaar hebben ze de volgende dag besloten om dat mee te nemen dat ze nodig hadden en konden dragen en te gaan wandelen. Na een wandeling van 3.5 uur zijn ze in de via de beschadigde hoofdweg weer terug gekomen in de bewoonde wereld. Daar zijn ze opgepikt door een bus om vervolgens  weer hun reis te kunnen voor zetten. Door hun lot in eigen handen te nemen is het voor hun een groot avontuur gebleken die diepe indruk op ze gemaakt zal hebben. Respect, voor de groep en de reisleider!

De belgische familie die in La pazz vastzat had wat benouwdere momenten is in de krant te lezen, zij waren in het park en zijn gelukkig na een val met de schrik vrij gekomen. Hoe het met hun gaat weet ik niet. Ik werd gebeld door een belgische reporter die het zelfde vernomen had, na aanleiding van deze weblog. Helaas kon ik hem geen verdere informatie geven. Velen zijn uit de waterfall gardens van La pazz gehelicoptert door een helicopter bedrijf die het nodig vond de mensen ook nog ca 700 dolar per persoon te rekenen en zo te profiteren van de ramp!

 

Inmiddels hebben de getroffen hulp gekregen vanuit heel het land. Er zijn overal inzamel acties en fundraisings voor de getroffen. De amerikanen hebben 3 helicopters gestuurd zo ook Colombia. Er zijn quads gedoneerd om de slecht bereikbare gebieden te bereiken en ga zo maar door. De hulp is nog steeds hard nodig. Mensen die heel hun leven krom hebben gelegen om een huisje te kunnen betalen hebben alles verloren en blijven met een grote bank schuld en hoopje puin achter. Een meisje zegt tegen haar moeder mama we zijn alles kwijt alles alles alles. Waarop de moeder zegt, nee hoor we hebben nog steeds de hulp van god die ons ons leven heeft geschonken!

 

Er worden nog steeds mensen onder de modder en de grond vandaan gehaald. Een klein barretje (soda) is geheel verdwenen. Een man wil op het moment van de aardbeving in de soda stappen, wordt door de schok achterover geslagen en ziet zo de soda van de berg afgeleiden met ca 10 mensen erin. Ze hebben 2 dagen moeten zoeken voordat ze de soda terug vonden. Geen overlevende.

De kranten staan vol met alle individuele verhalen over de overleden, de vermisten, de helden, de wanhoop en over de vele manieren waarop de streek is getroffen en iedereen een steentje bij probeert te dragen om het leed aldaar te verzachten.

 

Inmiddels zijn er 18 doden te betreuren, 91 vermisten, en meer dan 100 gewonden. Ca 2000 mensen zijn dakloos en zijn ondergebracht in tenten kampen in de bergen waar 's avonds de temperatuur kan dalen tot 10 graden. Of in kerken, scholen en buurthuizen in de omgeving.

 

Een aardbeving in Costa Rica, we zijn het wel gewend. Veel schokken maar vaak kleintjes, die je de ene keer wel voelt en de andere niet.
We houden er rekening mee met de bouw van ons huis, het hoort erbij. Maar gisteren was het wel een hele flinke schok van ongeveer 30 seconden. Jos was aan het werk en Christine was thuis, een schok die zeker wel 5 of 6 moest zijn schrikte ons op.

Eerst zacht, toen hard en gevolgd door nog een schok. Het was wel een flinke waarvan iedereen geschrokken was maar het leven ging snel weer door. In San Jose werden de grote regerings gebouwen en banken snel ontruimt en stonden de straten vol met mensen, ivm eventueel rondvliegend glas of puin. Jos Sr die op dat moment door de stad liep merkte wel een schok maar liep net zoals de rest van de josephinos gewoon door en ging zijn weg. Christine die thuis de kinderen in het bad aan het doen was merkte het natuurlijk ook en keek even raar om zich heen of er niets uit de kasten viel maar ging gewoon door. De kinderen die hadden ineens een wildwater bad en merkte er niks van.

 

Al snel bleek dat het om een aardbeving ging van 6.2 op de schaal van Richter met als epicentrum Vara Blanka de vulkaan Poas ca 50 km van San Jose van ons huis. Het is de krachtigste aardbeving geweest in dat gebied sinds 150 jaar. Normale aardbevingen, die heel vaak voorkomen zijn rond de 4-5 op de schaal van Richter en richten nooit zoveel schade aan. De schade bij het epicentrum is aanzienlijk, flinke aardverschuivingen, veel schade aan infrastuctuur. De weg die normaal lijdt naar de poas is weggevallen,  ook veel huizen (die helaas een stuk minder goed gebouwd zijn als ons huis) zijn  ernstig beschadigd. Verder zijn er door instortingen en vallende installaties etc toch nog wel een aantal doden gevalen en mensen zijn nog vermist. Het laatste nieuws van vanmorgen is dat er 14 doden zijn gevallen, 22 vermisten en een ca 300 gewonden in meer of minder mate. Het Rode kruis, binnen- en buitenlandse hulpverlening is bezig op komst. Op het nieuws was te zien dat veel mensen niet in hun huis durfden te slapen en op het open veld of in opvangkampen sliepen. Er zijn gebieden afgesloten via de weg, ivm verwoestte wegen, dat gaat om enkele kleine dorpjes. Deze worden nu via helikopter van hulp voorzien. Ook werd het hotel gebeld of we toeristen konden onderbrengen vanuit dit gebied ( de Poas en omgeving is een toeristisch gebied, er zijn geen toeristen gewond) die in beschadigde hotels zouden zitten.

 

We hebben er niet bij stil gestaan dat het nieuws zich snel en zelfs tot in Nederland zou verspreiden, dus werden we vannacht gebeld om te vragen hoe het met ons was. Eigenlijk een beetje verrast was het antwoord ehh goed, hoe zo? Nu we de beelden zien van de schade en de beelden van mensen buiten, en die buiten hebben geslapen, ziet het er meteen uit als een derde wereldland, en kunnen we ons de bezorgdheid goed voorstellen, maar wees gerust: Wij zijn OK.... 

 

 

 

Ik Hou D'r Zo Van! Was te lezen op het T shirt dat Theo van Marjanne en Jacco had gekregen. En dat is ook wat ik wil zeggen het was echt fijn aan het strand we hadden zelfs het gevoel dat we wat uitgerust waren. Locanda lodge, deze keer hebben we een 3 kamer appartement gehuurd direct aan het strand, met een cocktail bar. Wat ik al zei Ik Hou D'r Zo Van. Nu konden we ook echt naar het strand met de baby foon in de hand als 1 van de jongens moest slapen. En een koud biertje niet verder weg dan de knip van je vinger! Joost vond het heerlijk om in de zee te zwemmen en in het zand te spelen en is er niet meer bang voor dat was de vorige keer nog wel. Ook konden we nu in de zee (pacifische) want aan de caribe kan dit niet ivm de stromingen.

Jos sr, marjanne en Jacco die ook in costa rica zijn zaten in hotel Guiada. Ook erg leuk met zwembad en restaurant dus daar gebruikte we het ontbijt hebben we een keer gezwomen en konden we s' avonds lekker italiaans eten.
Een prima kerst dus! Nog een weekje dan gaan Marjanne en Jacco weer naar huis, even de boel opruimen en dan komt de moeder van Christine voor 3 weken. Ze reist samen Theo en Wil uit Shagen die het op deze manier mogelijk maken dat ze komt. Zij gaan straks lekker door Costa Rica reizen geheel verzorgd en geboekt door Jos. En Oma blijft lekker op de Finca. Natuurlijk gaan we ook samen naar het strand want dat was er de vorige keer niet van gekomen. Weer naar samara natuurlijk!

 

Een heel goed 2009 voor iedereen!

De vakanties beginnen in Costa Rica, iedereen maakt zich op voor een paar dagen aan het strand, de scholen zijn 2 maanden gesloten.

Joost heeft afscheid genomen van zijn teachers en mag naar de volgende groep, hij heeft nu nog summer camp zoals dat heet waarin ze niet echt les geven maar gezellig iedere dag spelen knippen en plakken. Dat is dus voor mij hetzelfde maar goed.

 

Stefan gaat in januari ook een ochtendje in de week naar de groep waar eerst Joost zat. Stefan tijgert de kamer rond en doet met joost wedstrijdjes wie het snelste kan tijgeren. Nog effe en dan kruipt hij. Joost heeft een nieuwe trukje geleerd namelijk zelf uit zijn bed komen. Dus om half zes s' morgens staat hij aan het bed, goedemorgen te schreeuwen. En dat is het dan ook of je wilt of niet, dus tijd voor speelgoed op de kamer van joost!
Joos heeft afgezwomen baby zwemmen en heeft een certificaat gekregen. Het was erg leuk om te zien hoe dat allemaal gaat, joos vind zwemmen erg leuk iedere keer als hij in het water mocht dan glunderde hij van top tot teen. Ze leren ze vertrouwd worden met water, spartelen onderwater zwemmen en spelen.

 

Sinterklaas is geweest, joost helemaal voorbereid naar de sinterklaas viering van de club holandes. De zwarte pieten kon hij wel aan wennen, zeker als ze hem een snoepje gaven. Maar Sinterklaas dat was gillen en huilen dat vond hij te eng. Dus maar snel effe het verhaaltje van sinterklaas afgeraffeld en toen weer terug naar zijn plaatsje op de grond. Later kreeg hij een kado een mooie buldozer dat was natuurlijk een schot in de roos.

 

Ook Anton en Joke zijn geweest, Christine haar vorige werkgever om eens te kijken wat wij hier allemaal uitspoken. Effe een weekje op en neer (geen aanrader maar oke). Ze vonden het hartstikke leuk en hebben volle teugen genoten. Ze hebben beloofd om terug te komen. Christine is met Anton nog naar 1 van de modenernste dierenartsen praktijken van costa rica binnen gewandeld en om een rond leiding gevraagd. Geen enkel probleem natuurlijk want wie is er niet trots op zijn praktijk. Advies van Anton, aanpappen met die kerel! Hij had een mooie praktijk was goed bezig met de dierengeneeskunde en had een goede visie. Dus wie weet!

 

Christine heeft haar eerste operaties verricht in Costa Rica. Ze was helemaal blij, ze is gevraagd door een dierenarts om eens te komen wanneer hij een hele partij goedkope sterelisaties en casteraties doet. Dus Christine op 's morgens op pad Jos bleeft thuis op de kinderen passen en na een dag werken kwam ze uiteindelijk om 7 uur s'avonds weer thuis.

 

Nu zijn we in afwachting van de komst van marjanne en Jaco die vrijdag avond zullen worden opgehaald door de Jossen. Volgende week lekker met zijn allen naar het strand.

 

Joost was de afgelopen week de star of de week! Dat wil zeggen dat hij extra privileges krijgt op het kinder dag verblijf.
Dat begon maandag, toen mocht hij zijn favorieten speeltje meenemen,  zijn driewieler. Dat was de eerste keer dat ik Joost trots zag hij glunderende van oor tot oor.
Vol trots liet hij aan de teachers zien, wat zijn fietsie allemaal kon en hoe goed hij wel niet kon racen etc.
Woensdag mocht hij zijn favoriete boekje/ verhaaltje meenemen en hij mocht trakteren. Vrijdag mocht hij zijn favorieten kleren aan maar vooral ook zijn zonnebril op dat was de 2de keer dat ik hem trots zag op zijn bril in dit geval.

Christine is op de borrel of beter thee geweest bij de ambasadeurs vrouw! Eerst natuurlijk bang voor een erg hoog bloemen jurk gehalte heeft ze eerst zo eens even rond geinformeerd wie er ging. Toen bleek dat er ook wat "jonge" mensen met kinderen naar toe gingen durfde ze het wel aan. Eerder had Christine de ambasadeursvrouw Christina al ontmoet en leuk gekletst dus sowieso wel leuk om even te gaan. Leer je weer mensen kennen zullen we maar zeggen. 
Christine had haar auto geparkeerd op de parkeerplaats aldaar direct achter een grote witte hummer meer plek was er niet. Op een gegeven moment komt er een madam vragen, van wie is dat autootje een honda met nr bord ... Natuurlijk reageerde christine niet ze heeft geen honda, het nr bord was anders en is toch niet klein! :) Na een half uur van gedoe dacht christine ik ga maar effe kijken kan goed de mijne zijn, en ja hoor! effe de auto weggehaald en de madam kon weg! 

Zaterdag is Jos met een clubje mensen onder begeleiding van 2 gidsen, en 4 honden incl Chico de cerro Escazu opgewandeld.
Een cross country wandeling van ca 5 uur. Om ca 0800 uur zijn ze vanuit San Antonio Escazu gestard (1300 mtr hoog). Het was leuk om weer eens andere mensen te ontmoeten, we zouden eerst naar een ander gebied gaan maar vanwege de aanhoudende  regenval aldaar dus zijn we uitgeweken naar Escazu. Er hing wat mist in de  bergen het leek soms alsof je in de highlands van Wales aan het wandelen was.  Het werd een erg leuke klim over koeienpaadjes, door velden, door rivieren sluip door kruip door over hekjes. De riviertjes zorgde nog wel eens voor natte voeten, maar dat mocht de pret niet drukken.  Sommige stukken gingen erg stijl omhoog (uiteindelijk tot 1800 mtr). De natuur was prachtig. Door de regen van de afgelopen dagen waren sommige stukken redelijk modderig  en gleed af en toe iemand uit. Maar zonder ongelukken, we waren erop voorbereid. Na een paar uurtjes werd er koffie gezet en iemand had koekjes meegenomen zo konden we effe bijkomen. Jos had aan de einde het gevoel dat hij een dag geskied had lekker moe rozig en voelden zijn benen weer. Al met al had hij genoten en vond het zeker de moeite waard om nog eens te doen! 

Het voorjaar begint, het word droger zo nu en dan nog een buitje maar in ieder geval een stuk minder dan anders.
Joost heeft van papa een echte schep gekregen, hij is er super blij mee en speelt heel de dag buiten met zijn "sep".
Is hij een beetje knorrig geen probleem, stel maar voor om met zijn schep te gaan spelen en dan klaart hij helemaal op dan moeten de laarzen aan hoed op en daar gaat hij weer. Een kinder hand is snel gevuld.

 

Christine is mee geweest met een dierenarts in de buurt die ze via via heeft leren kennen. Hij heeft aangeboden haar gids te zijn in costa rica. Ze heeft vorige week eerst een gesprekje met hem gehad en donderdag is ze de hele dag met hem mee geweest. Een aardige vent die haar meegenomen heeft naar de faculteit diergeneeskunde op de universiteit. Voorgesteld aan diverse personen etc. Vooralsnog is gebleken dat voordat Christine echt kan beginnen ze haar verblijfsvergunning moet hebben en dan zal ze nog wat scholing moeten doen om geheel legaal aan het werk te kunnen. We zijn er dus nog niet maar de eerste stappen zijn gezet!

 

 

Dank jullie wel voor alle hartverwarmende reacties via de weblog de mail en natuurlijk telefoon.
Er zit dus niet anders op we gaan door!

Wellicht minder frequent want het is natuurlijk niet altijd spannend,  interesant of anders als bij andere families.

Ook wij kennen een dagelijkse sleur waar we niemand mee willen vervelen. Wel zullen we wellicht wat vaker de fotos verversen want uit de pool is wel gebleken dat dat het meest gewaardeerd word.

 

Deze week hebben we even met oma van hees gebeld, ook joost die steeds meer begint te vertellen, grapjes maakt en  gekke bekken trekt en dat soort zaken had oma even aan de telefoon. Natuurlijk wordt er dan even gezongen en zegt hij hallo oma. Nadat Christine zei "zeg oma maar dag" zegt Joost getrouw hoie of dag. En deze keer gaf hij de telefoon een dikke knuffel en een kus. Erg vertederend...

Op het kinderdagverblijf heeft Joost het ook prima naar zijn zin. Hij verteld steeds vaker wat hij gedaan heeft en gaat altijd met veel plezier op pad. 's Morgens na het opstaan krijgt hij zijn uniformpje aan en gaan we vaak al direct weg. Onderweg zit hij dan lekker vanuit het brood trommeltje zijn onbijt op te peuzelen terwijl hij honderuit kletst. Hij is erg gefocust op jongens dingen, vrachtauto's, buldozers, bussen, vliegtuigen etc etc. En steevast als mama hem ophaalt vraagt mama met welke auto gaan we dan wijst hij altijd de grootste auto die hij ziet want mama's auto is wel klein. Alleen als mama met opa's auto is dan wijst hij die aan die is voldoende groot voor meneer.

Stefan is verhuist naar een groter bed hij is inmiddels al 72 cm een stuk groter als Joost op die leeftijd en eet ons de oren van het hoofd. Wanneer iemand aan het eten is dan zeurt hij net zo lang door dat hij minstens een soepstengel in zijn handen heeft. Voor Stefan geldt echt, mee doen maar vooral zelf. Hij rolt nu al heel de kamer door en is erg tevreden met zijn gevonden mobiliteit. Stefan is nog wel erg bang voor vreemden, dat merk je vooral in de winkels enzo hij moet er nog niet veel van hebben.

 

Christine is er maar druk mee de kinderen vragen nog erg veel aandacht en ook s'nachts en dat vergt nogal wat energie. In deze leeftijd schijnt het normaal te zijn dat de kinderen erg veel aandacht vragen van de ouders en eigenlijk niet zonder ze willen of kunnen. Verder houdt ze zich bezig met de kruidentuin in aanleg en is ze aan het proberen allerlei kruiden op te kweken zodat we straks in onze eigen tuin een complete kruiden tuin kunnen aanleggen.

 

Jos die rommelt lekker door, hij maakt lange dagen 's morgens om 6 of 7 uur is hij al op pad en komt vaak pas tegen 4 -5 uur weer thuis. Ondanks dat het nu laagseizoen is op het hotel blijft er altijd werk liggen dat hij zoveel mogelijk gedaan wil hebben. Buiten dat, zijn ze in de hotel tuin een koffie bar aan het bouwen een mooi paviljoen waar de mensen buiten kunnen ontbijten en in de middag een borreltje en een hapje kunnen nemen.

Ook de bouw van het woonhuis ligt weer op Jos zijn schouders nu senior weer naar Nederland is, ieder keer weer een stapje dichterbij deze week zijn ze begonnen aan de dak constructie en is het overgrote deel van het metselwerk gedaan. De bouwvakkers gaan nu stucadoren en richting de afwerk fase. 

 

Tenslote, jippie het word weer droog het is voorjaar aan het worden. Dat wil zeggen veel minder regen als een maand geleden maar wel veel wind.

 

 

 

 

 

Een jaar in Costa Rica wat is er een hoop gebeurd. Als een sneltrein is de tijd voorbij gegaan. Van af ons afscheidfeestje, de geboorte van Stefan de eerste maanden en het leren van Spaans. De visites van de familie leden, tot aan de bouw van het huis. En ook de minder leuke dingen zoals het verlies van de vader van Christine.

Jos heeft nu zijn verblijfs vergunning, dat van Christine en joost komt eraan wellicht volgend jaar rond deze tijd. In April hopen wij dat het huis klaar is en zal het toch wel een keer zijn dat we kunnen gaan settelen. Met januari zal Stefan ook naar het kinderdag verblijf gaan 1 ochtendje in de week om ook eens anderen kindern te kunnen zien. Het hotel loopt goed en Jos heeft het er steeds meer grip op!

 

Daarom willen we een Pol inzetten, graag jullie reacties op het onderstaande:

a) mee eens!

b) mee oneens!

Uit het ziekenhuis ontslagen word je opgehaald door je man en dan, dan heb je dus je kindje lekker thuis,

• Kraamzorg bestaat niet in Costa Rica. De verpleegsters in het ziekenhuis fungeren ook als een soort kraamhulp, je kunt ze op persoonlijke basis inhuren als je dat wilt. Een goed verdienend bijbaantje is nooit weg. Wij vonden dat we het zelf wel moesten redden met ons gezinnetje, en dat was ook zo.
• Stefan had erg veel last van darmkrampen in het begin en huilde veel, sliep weinig. De dokter vond ook dat hij weinig aankwam (wat reuze meeviel)  Hij adviseerde om naast borstvoeding ook bijvoeding te gaan geven, want ik zou eventueel borstvoeding hebben met weinig voedingsstoffen erin (???) Hij plaste goed en gaf geen tekenen dat hij honger had, maar goed…Dankzij mijn eigen doorzetting heeft Stefan lekker een half jaartje borstvoeding gehad, want als ik de adviezen van de dokter had opgevolgd was hij allang een flessenkind geweest. In NL wordt toch veel meer de borstvoeding gepromoot, terwijl er in Costa Rica meer vrouwen borstvoeding geven en er ook langer mee doorgaan, want het is financieel een stuk voordeliger, en ze staan toch nog iets dichter bij de natuur dan wij, denk ik.  De meeste vrouwen geven hier minimaal een half jaar borstvoeding, maar een jaar is heel normaal. In het hotel werkt een vrouw, die haar zoon van ruim 2 nog steeds borstvoeding geeft!!
• Je mag hier je baby van 2 weken oud al lekker paracetamol voeren, als hij pijn lijkt te hebben, want ons als ouders natuurlijk een verlichting geeft!!! In NL mag dat de eerste 3 maanden -geloof ik- absoluut niet!!
• Vanaf 3 maanden oud mocht Stefan op de pruimenvoeding omdat zijn ontlasting onregelmatig was . In NL wordt afgeraden om de eerste 4 maanden vaste voeding te geven. Ik heb het hem overigens niet gegeven.
• De kinderarts kun je hier wel 24 uur per dag, ook in het weekend gewoon bereiken (persoonlijk!!) op zijn mobiele nummer, die al zijn clienten hebben. En hij belt ook echt terug wanneer je een boodschap inspreekt!!! Deze service kennen we in NL allang niet meer! Ook bezoekjes aan de arts in de weekenden zijn niet duurder als doordeweeks!!
• Wat de kant-en-klare baby-hapjes betreft is het hier afzien. In NL heb je ze in alle soorten en maten, en in heel veel smaken. Hier heb je vooral fruithapjes. Pas sinds Stefan zijn geboorte is er 1 merk die geen suiker (!!) toevoegd aan de babyvoeding. Ik heb geen idee waarom ze er suiker in doen. 
• De costaricanen stouwen hun kinderen zowiezo graag vol met suiker. Als Joost met zijn vader meegaat naar de bouwhandel, dan krijgt hij eerst een lolly, vervolgens wordt hem cola aangeboden en als slot nog wat zoete ijs, haha!!! En ze kijken echt raar op als je zegt dat hij dat niet persé allemaal nodig heeft. Bij de bakker krijgt hij niet een lekker broodje, maar een mierzoete lolly!!
• Een echte Costaricaanse gewoonte is om je baby’s en kinderen lekker koffie mee te laten drinken. Ze kijken echt raar op, wanneer wij zeggen dat Joost geen koffie mag, omdat hij anders slecht slaapt.  Ze geven hier baby’s van Stefan zijn leeftijd al koffie.Zullen ze lekker van stuiteren…

Nou…dit was het weer even, er komt vast wel een derde deel…

We zijn nu bijna een jaar in Costa Rica we zijn flink bezig ons leven op poten te krijgen. Stefan en Joost zijn allebei een paar dagen zieke geweest maar in het algemeen ontwikkelen beide zich goed. Joost gaat naar het kinderdag verblijf en  Stefan word ook al een hele vrolijke vent. Jos heeft inmiddels zijn verblijfsvergunning of Cedular zoals dat heet en Christine en Joost gaan in procedure. We zijn druk bezig met het bouwen van een huis en hopen dit in April af te hebben. Het hotel draait volle touren, ze hebben de het bezettingspercentage van vorig jaar kunnen handhaven hele prestatie als je nagaat dat we met 30% gegroeit zijn ( Dit is vooral gepresteert door senior). Het is een jaar geweest waarin we heel wat veranderingen hebben doorgemaakt, die al dan niet gepland stonden. Er is zoveel gebeurt vaak zoveel dat we wel eens vergeten te genieten van alles om ons heen.

 

Costa rica heeft de meest prachtige natuur en varrierende klimaten. Hoog in de bergen lijkt het op Oostenrijk in het voorjaar, aan zee is het niet uit te houden ze heet en alles wat er tussen in zit.  Direct om ons heen kun je de mooiste vergezichten zien, prachtige vogels en planten.

De campo ofwel het platte land de kneuterige dorpjes, het oerwoud, de vulkanen, de zee en het strand. Allemaal binnen handbereik. We hebben dagelijks ander weer en weersverschijnselen. Verspreid over het jaar periodes  heel droog met veel zon,en heel nat met veel regen en ga zo maar door. Een temperatuur die varriert (centale vallei) van 19 tot 28 graden door het jaar heen, een vochtigheids percentage tot  van 55% in de droge tijd 90%  in de regentijd.

Al met al een heel bijzonder land om in te leven.