Ja hoor, we hebben onze nationale leugen internationaal kunnen maken.

Sinterklaas komt ook in Costa Rica!

Zaterdag middag was er in de tuin van de Ambasadrice een Sinterklaas feest georganiseerd door de Hollandse club.

Heel gezellig, alle kinderen mochten om beurten bij sinterklaas komen en kregen een chocolade letter en een speculaas pop.

Verder waren er pepernoten, schuimpjes en worstebroodjes. Het was leuk om zoveel nederlanders te zien. Met een paar hebben wij

vooral Christine kennis gemaakt. Het eerste kennismakingsgesprek ging vooral over zwangerschappen. De dames die Christine heeft gesproken waar dan ook allemaal zwanger. Joost heeft de avond van te voren zijn sinterklaas avond gehad, we hadden een presentje voor hem gekocht. Leuke boederij dieren van Littel People. Er zat ook een boertje bij met een hoed op en deze noemde Joost dan ook gelijk Olman! (onze tuinman) We moesten hierom natuurlijk hard lachen.

 

Kijk maar naar de foto´s die spreken voor zich.

Zie ook http://www.clubholandescr.com/sint07a.html

 

We hebben de afgelopen week een ziekenhuis bezoekje afgelegd aan dokter Rauff de kierenkieker van Christine.

We hebben een echo laten maken, uit de berekeningen is gekomen dat christine 26 weken zwanger is.

Alles gaat goed met de zwangerschap, het is iets zwaarder voor christine dan de vorige keer met joost.

Ze is sneller vermoeid en heeft meer last van haar heupen en gewrichten. Dit kan ook alles te maken hebben met de grote veranderingen de reis en alles wat er bij komt kijken natuurlijk.  

Omdat de mama´s in Nederland het ook erg leuk vinden toch even een paar echo foto´s op onze log.

Huisdierenleed in Costa Rica,

Door de dierenarts.
Ik zit niet helemaal stil wat betreft veterinair handelen.  Misschien een leuke casus voor in een vieze-vellen boek. We hebben bij ons op de Finca 2 honden lopen die door ons eten krijgen en altijd in de buurt zijn. Het lieve zwarte hondje kreeg ineens bulten en abcessen op de rug. Ik dacht nog even dat het een bijtincident was en had al bij de veehandel een shotje antibiotica gehaald! Ja…op anesthetica na is alles hier in de winkel vrij te verkrijgen. En wat het erge is (of juist welweer het grappige) De winkelier weet bij God niet wat hij verkoopt!!! Onvoorstelbaar maar hier heel gewoon. Daar is de Pom-non-Pom nog niets bij.

Na wat nadere inspectie zag ik tot mijn schrik dat we te maken hadden met larven in de wonden. Het ging om Hypoderma Bovis. Zijn hele rug zat onder met wel 75 bulten!! Volgens de tuinman die hier al zijn hele leven rondloopt kun je ze gewoon uitknijpen en met een beetje OTC spray gaat het weer prima.

Toch maar even de bevriende dierenarts laten komen en die had er bij een hond ook nog nooit zoveel gezien. Onder anesthesia alle larven verwijderd: het zijn smerige beesten van wel 1-2cm groot met stugge haken eraan en als je te hard knijpt dat gaan ze stuk en vliegt het larvenpus in de rondte!!! Weer eens wat anders dan een ontstoken anaalkliertje of een kattenabcesje!

Met het hondje gaat het nu prima en na een spijtje dex en ivomec en AB is hij nu weer bijna de oude.

Zo zie je maar: vieze vellen heb je overal!!!

Speciaal voor alle dames met spinnen-angst een foto van een normale huisspin die je veel in de huisen ziet, vergelijk ze maar met de hooiwagens in NL. Deze zijn ietsjes groter zoals je ziet. Ik ben ook al 2 Tarantulas (soort vogelspinnen!!) tegengekomen op onze veranda, deze zijn echt eng en groot. Ik kan daar nog niet mee leven, het enige wat helpt is dat de tuinman na 21 jaar door de bush struinen nog steeds in leven is!! Deze man zegt wel dat het nu barst van de slangen op de Finca, maar ik heb er nog geen een gezien, en hij houdt weleens van grote verhalen. We moeten er maar mee leren leven.

 

Een weekje in Costa Rica, hoe ziet dat er dan uit. Ik kan alleen voor ons zelf spreken dus dat zal ik dan ook maar doen.

Maandag ochtend,  eigenlijk kunnen we de maandag redelijk rustig beginnen. Want we hebben om 08:30 uur spaanse les. Jos staat toch wel om 0500 uur op om de hondjes uit te laten en stiekem nog even te leren voor juf Olga. Een uurtje later wordt christine ook wakker en Joost wordt meestal wakker rond een uur of 07:00.

Ontbijten en de spulletjes voor Joost klaar maken want hij gaat s' ochtens naar het kdvb, keurig in zijn uniformpje. Jos brengt hem weg zodat Christine zich niet hoeft te haasten en gaat daarna naar de spaanse les, christine gaat gelijk vanuit huis. De spaanse les wordt vlakbij ciudad collon gegeven door Juf Olga Retana, een lieve vrouw die ook les geeft op een middelbare school en ons spaans leert. We hebben 3 uur spaans per week een krijgen meestal 5 uur huiswerk op dus het is best zwaar.

Om 10:00 uur is de les afgelopen en gaat Jos naar zijn werk en Christine gaat Joost ophalen. Jos heeft dan lekker een kort dagje op het werk en Christine neemt Joost mee naar huis om hem een paar uur te laten slapen. Christine heeft dan even tijd om e.e.a een beetje op te ruimen of lekker een boekje te lezen. 's middags wanneer Joost wakker wordt moet er natuurlijk weer gespeeld worden. Om ca 16:30 uur komt papa thuis en die kan dan nog even met joost spelen, we eten keurig om 18:00 uur. Joost lepelt al lekker zijn eigen bordje leeg en na het eten wanneer pa en mama een kopje koffie drinken gaat Joost lekker slapen. En wij volgen meestel rond 21:00 uur want we zijn dan echt gebroken.

 

Dinsdag 0500 uur gaat de wekker, opstaan even met de honden wandelen douchen ontbijten etc. De honden moeten iedere dag toch even mee uitwandelen genomen worden. Ze gaan allang niet meer aan de lijn en kunnen heel de dag vrij rond lopen maar om de een of andere reden vinden ze het toch fijn om mee te lopen. Om 0600 uur gaat Jos naar zijn werk. Om ongeveer dezelfd tijd komt Olman onze tuinman de paarden halen om ze te voeren. Dit gaat altijd gepaart met een hoop honden geblaf en spectakel dus meestal wordt Christine dan ook waker. Nadat Jos Olman even heeft gesproken, meestal even een kort gesprekje over het weer rijdt hij naar zijn werk. Wanneer hij vroeg naar zijn werk gaat is hij daar om ca 7:40 uur dus 30 minuutjes rijden. Wanneer hij echter een kwartier of half uur later vertrekt dan doet hij er ruim een uur over. De stad slipt dan helemaal dicht en het is echt file rijden. Dan is het altijd moeilijk om te bedenken waarom we ook alweer naar Costa Rica zijn gegaan want veel verschil met Rotterdam s'morgens is er dan echt niet. Dus vandaar vroeg uit de veren!

Overdag maakt Christine wat spaans huiswerk wanneer joost slaapt, doet de was en ja is eigenlijk een beetje huisvrouw. Dat komt nu ook wel goed uit, Joost heeft wat extra aandacht nodig en Christine moet het eigenlijk rustig aan doen vanwege de zwangerschap.

Woensdag, 0500 de wekker gaat voor Jos en 0600 uur gaat Christine douche want Joost gaat weer naar het kdv Het levens ritme in het algemeen ligt hier 2 uur vroeger als in Nederland. Het straatbeeld dat je in nld tussen 0800 en 0900 hebt, zie je hier al om 0600 uur.  Omdat het licht wordt klokslag 0530 uur en donker word klokslag 1730 uur hebben de mensen zich hieraan aangepast en word de dag optimaal gebruikt.

Joost wordt om 0900 uur verwacht op het kinder dag verblijf omdat zijn klasgenootjes zijn gaan zwemen komt joost wat later. Christine gaat dan ook naar het hotel om even te kunnen mailen en bellen. Helaas is de telefoon verbinding in huis zo slecht dat emailen en bellen niet altijd mogelijk is. Zeker niet als het regent of hard waait, er zit ergens een beschadiging in de telefoon kabel die maar niet gevonden kan worden. 

Jos is dan druk bezig met wat voorhanden komt, zijn hoofdtaken zijn het vernieuwen van de website en het opzetten van hotel administratie systeem. het komt maar zelden voor dat hij hier een hele dag aan kan werken. Als het heel druk is helpt hij mee met het ontbijt. Wanneer de kamers schoon gemaakt worden en er komen technische klachten dan gaat Jos als een volleerd huismeester aan de slag om de problemen te verhelpen. Verder vraagt het personeel natuurlijk ook al zijn aandacht. Hij heeft zijn eerste personeelslid al aangenomen een receptionist, ter vervanging van een receptionist die weg is gegaan.

's middags gaat Christine weer naar huis en haalt Joost op en 's avonds wanneer Jos thuis komt is het meestal even spelen, kletsen, eten even ontspannen en naar bed

 

Donderdag, Joost en Christine blijven thuis en gaan s' middags even een boodschap doen in het dorp. Jos gaat naar zijn werk en ziet wel wat de dag hem brengt. Er is voor hem nooit 1 dag hetzelfde. Vandaag moet Jos wel optijd naar huis want hij heeft een 8 in zijn nummerbord dat wil zeggen dat je donderdag tussen 0700 en 1000 en 1600 en 1800 niet in de stad mag rijden. Alle auto's mogen 1 dag in de week niet in de stad rijden 's maandgas nummerborden die op 1 en 2 eindigen, dinsdag 3-4 woensdag 5-6, donderdag 7-8 en vrijdag 9-0. Om te voorkomen dat er iedere dag problemen zijn in de stad.

 

Vrijdag, een kort dagje voor Jos, Joost gaat naar het kdv wanneer Jos en Christine 's middags spaanse les hebben om 1300 uur. Jos gaat dan vanuit zijn werk naar de spaanse les en christine brengt Joost eerst even weg. Na de spaanse les wordt joost opgehaald, er worden boodschappen gedaan en Jos haalt Piza bij de pizabakkert in Ciudad collon voor s' avonds een heerlijke vrijdag avond dus.

 

Zaterdag ochtend, Jos gaat nog een half dagje naar zijn werk want zijn assitent heeft vandaag vrij en er moet iemand zijn die ingrijpt in noodsituaties dus vandaar. Wanneer het hotel 100 % bezet is zorgt Jos dat hij voor het ontbijt er is om te kunnen assisteren.  Rond 1200 gaat hij dan naar huis. Wanneer er nog boodschappen gedaan moeten worden doet christine deze of ze gaat wat leuks doen wanneer Jos op Joost past.

's Middags zitten we lekker op het terras van de zon te genieten.

 

Zondag, Jos heeft vrij en hij mag dan ook altijd uitslapen meestal rond 0700 komt hij uit bed. Lekker een dagje niksen. We proberen er dan op uit te gaan iemand te bezoeken of wat anders leuks te gaan doen. Naar het park, de bergen in of gewoon lekker thuis. Als het weer het toellaat gaan we barbequen oid.

 

Zo zie je maar weer, een week als alle andere weken. Met dit verschil dat tot op heden de stress ver te zoeken is, en dat we iedere dag genieten van onze omgeving en de kans die we hebben gekregen en genomen!

Jippie eindelijk hebben we al onze spulletjes, de container is 2 maanden onderweg geweest.  Het  was ontroerend om te zien hoe blij Joost was wanneer hij zijn speelgoed herkende. Hij heeft al een ochtend alleen gespeeld met zijn bekende spulletjes. Dat is echt al lang geleden dat hij dat heeft gedaan.

Wij zijn natuurlijk ook blij dat we herkenbare zaken om ons heen hebben. Het is bijzonder hoe je daar als mens op reageert het geeft je een soort van rust, zelfs Christine kreeg nesteldrang terwijl zij er normaliter niet zo veel om geeft.

 

Heel het gebeuren met de container was natuurlijk ook weer een apart verhaal. We maakte gebruik van Schenker zij hebben hier een klein kantoortje nabij het vliegveld. Natuurlijk hadden we alles goed voorbereid en gedacht dat het zo moest lukken maar de vertalingen die we gemaakt hadden voor de invoice waren toch niet helemaal zo goed als we dachten. Dus 2 weken geleden warden wij voor het eerst gebeld de container is in Limon, we hebben jullie hulp nodig met de vertaling. We zijn er naar toe gegaan en zijn 2 uur aan het vertalen geweest. Toen dat allemaal gereed was moesten we weer afwachten wanneer de container in San Jose zou aankomen. Afgelopen week kregen we het lang verwachte telefoontje. De container is gearriveerd en de spullen kunnen worden opgehaald, wanneer de rekening is betaald. Natuurlijk ben ik direct naar het kantoor gereden om te betalen. En toen begon het gelazer. Wanneer je gaat betalen drukken ze eerste op een knop, deze knop laat een lamp branden. Het is soort roulette spelletje. Wanneer de lamp groen is mag je de container direct meenemen en als de lamp rood is gaan ze alles uitpakken, stuk voor stuk. En wat denk je de lamp was rood. Getver…

Na overleg met Schenker heb ik ze de vraag gesteld of het mogelijk was e.e.a te versnellen. Met een kadootje (lees geld), werd er gevraagd. Ja wanneer dat e.e.a laat versnellen dan is dat wat ik bedoel. Ja ze wisten wel iemand die daar gevoelig voor was en $ 50,- later was alles geregeld. Inmiddels waren we al 6 uur verder. De volgende dag hebben we de kleine vrachtwagentjes besteld en is alles opgehaald. Dankzij de mensen van Schenker is alles soepeltjes verlopen en kwamen we niet keer op keer voor verrassingen te staan!

 

Dankzij de plastic containers hebben we geen verhuisschade alles is goed aangekomen.

De tip voor iedereen die gaat emigreren  en een container overzee stuurt is dan ook gebruik voor al je dozen en losse spulletjes IBC containers die vervolgens met krimpfollie sealt. Zo zijn ze beschermd tegen diefstal, regen en geweld.

 

We beginnen langzaam steeds meer te wennen aan Costa Rica. Joost heeft nog wel een beetje moeite met alles dus we moeten wat hem betreft nog even rustig aan doen. Het blijkt namelijk dat de hele dagen op het kdvb nog te zwaar zijn. De kinderen slapen namelijk niet of heel makelijk. Ze worden op een matrasje in de klas gelegt en dat moet het dan doen. Terwijl wij en Joost dus blijkbaar ook gewend zijn om in een slaapzaaltje of iets te liggen. Terwijl sommige kinderen door spelen moet Joost gaan slapen. En iedereen die Joost kent die weet dat dat niet gaat gebeuren. Dus hij was na 2 dagen kinderdagverblijf voledig uitgeput. Wat op zijn beurt natuurlijk ons de nachtrust kosten. Het heeft al met al toch nog veel meer invloed op het kleine mannetje als dat wij gedacht hadden. Dus we moeten het tempo aan hem aanpassen.

 

Deze week hebben we geprobeerd een bankrekening te openen. Gewapend met paspoort dus op pad naar de bank. En dan zouden we e.e.a wel gaan regelen. Jammer joh dus niet, want eerst moeten we naar de advocaat die een certificaat van echtheid moet schrijven van het paspoort waarin hij bevestigd dat degene die in het paspoort staat ook degene is die hem draagt. Dat is toch bijzonder of niet? Dus alle investeringen in Nederland om een vervalsingproof paspoort te maken zijn echt voor niets.

Jos is nog steeds bezig met het kopen van de auto van Jos Sr. Omdat auto’s hier allemaal op bedrijfsnamen staan ivm met schade claims etc. (Je bent zo nooit persoonlijk aanspreekbaar wanneer er een ernstig ongeluk gebeurt) moet je nog al wat documenten regelen. Inmiddels weten we ook wel welke, als eerste uitreksel of paspoort van het bedrijf, ten tweede een brief van de advocaat dat degene die de handtekening zet ook gemagtigd is om dit doen. Dus alles geregeld, klaar voor de start en … Stop. Er is een aanbetaling gedaan en het betalingsbewijs is ondertekend door iemand anders. Wederom moet er nieuwe brief getekend worden door de desbetreffende persoon dat hij accoord gaat dat de betaling gebruikt word voor de aankoop van nog steeds dezelfde auto!

Dus volgende week nog maar eens proberen.

 

Maandag gaan we beginnen met de spaanse les 2x 1,5 uur in de periode dat Joost naar het kdvb gaat. Wel goed hoor, Jos spreekt inmiddels al weer een aardig woordje maar vervoegen etc dat schiet er nog wel eens bij in. Verder is zijn woordenschat nog te beperkt. Christine is nog helemaal een beetje roestig want zij spreekt natuurlijk minder spaans dan Jos.

De eerste weken zijn alweer voorbij gevlogen. Langzaamaan begint ieder zijn ritme te vinden. Vooral Joost heeft wat moeite gehad. Het is natuurlijk een hele onderneming voor zo'n klein ventje: veranderde omgeving, klimaat, jetlag en ook nog eens verkouden erbij!! Ik geeft het je te doen. Nu is hij weer de oude en slaapt redelijk door gedurende de nacht. Vanwege het feit dat hij de hele dag zijn moeder ziet is het nu een moederskindje aan het worden. Aanstaande maandag gaat hij voor het eerst naar een kinderdagverblijf, dat zal hem goed doen: lekker spelen met andere kindertjes!
Een kinderdagverlijf is hier meestal alleen s'ochtends geopend tot 12.00 uur en sluit gedurende de "zomervakantie" in december en januari. Wat dat betreft een slechte periode om te starten, maar we hebben de perfecte KDV gevonden op de grens van Sta Ana en Escazu. Het is een Montessori schooltje met veel individuele aandacht. Ze zijn geopend tot 18.00 uur en ook open in dec-jan zodat we zelf de aandacht op Spaans en op de bouw van ons huisje kunnen richten.
Voor de kenners: een soort nederlands systeem met wel 3 juffen per 12 kinderen. Ze kunnen ook gymmen, zwemmen en hebben engelse les en er loopt een psycholoog rond voor alle peuter-problemen. Wat ons betreft zijn de laatste 2 wat overdreven maar fijn dat het goed geregeld is.
Het is natuurlijk wel wat duurder dan de lokale opvang maar nog lang niet te vergelijken met nederlandse prijzen.
Joost gaat er 3 dagen heen, maandag voor het eerst en dan zal hij ook zijn uniformpje krijgen.

 

Wanneer Joost een paar dagen naar het kinderdagverblijf gaat kunnen we ook opzoek gaan naar een spaanse school en kan Christine een afspraak maken met de kierenkieker in het ziekenhuis. We kiezen voor het dichtsbijzijnde ziekenhuis namelijk het Cima. www.hospitalsanjose.net
Even de link erbij zodat alle ouders kunnen zien dat het goedkomt met Christine!

 
Jos is druk bezig in het hotel. Hij is erg druk om de normale gang van zaken in het hotel zichzelf eigen te maken. Samen met een vreemde taal is dit erg vermoeiend, maar hij spreekt en verstaat al een aardig woordje Spaans! Tot as zondag is Jos sr er ook om te begeleiden maar daarna moet hij het zelf oplossen. Hij heeft er in ieder geval heel veel zin in. Hij wordt bij veel bedrijven en zaken partners voorgesteld en dat vergt in San Jose nog al veel tijd opzich de vergaderingen gaan allemaal wel maar het rijden door de stad duurt soms uren. Ook heeft hij inmiddels zijn papieren ingeleverd voor de imigration, hiervoor moest hij nog wel even zich laten registreren bij de politie door middel van het afgeven van vingerafdrukken.
Christine is vooral bij Joost op thuis en zorgt voor hem ze gaat nu en dan naar het dorp voor boodschapjes en wandelingetjes met Max en Pinto.
Vooral Pinto heeft het erg naar zijn zin, hij heeft heel veel ruimte om lekker los te lopen en hij heeft zijn weggetjes al helemaal gevonden! Max is nog wat terughoudend
 
De container komt woensdag of donderdag aan in San jose helaas met wat vertraging, maar als alles goed gaat hebben we volgende week onze spulletjes. 

Jos is nu druk bezig om de papieren kloppend te maken, want in Costa Rica begrepen ze niet alle vertalingen en die moesten worden aangepast.
Wordt vervolgt.
 
Er zijn nog geen foto's om in te scannen op de weblog maar ook dit komt tzt. Op de berg is er geen e-mail verbinding momenteel dus de spaarzame momenten om te mailen zijn te tellen. Sorry dus dat we niet veel persoonlijke mail sturen.
 
 

Het is zover, we zijn in Costa Rica! Na een vermoeiende reis met 6 uur vertraging zijn we zondag avond aangekomen.

De reis ging niet helemaal vanzelf, eerst 3 uur vertraging op schiphol en vervolgens nog eens 3 uur vertraging tijdens de overstap in Miami.

Peter heeft ons naar schiphol gebracht en in Amsterdam werden we nog uitgezwaaid door Marjan die toch stiekem was gekomen en Frank die tot aan de gate kon komen.

Hij heeft even moeten kletsen om de gate in te komen en ons de laatste succes te wensen. Hij heeft hiervoor het e.e.a verteld met als gevolg dat heel de crew wist dat wij onze emigratie vlucht hadden, helaas heeft dit niet geresulteerd in een extra fles champagne. Joost heeft het heel goed gedaan, hij is heel de reis vrolijk geweest en heeft lekker de kleine charmeur uitgehangen. Onderweg kon hij al met al toch nog een paar uur slapen maar was uiteindelijk toch bek af. Ook wij waren beide geheel verreist. De hondjes hebben de reis goed doorstaan, Christine heeft ze een spuit gegeven zodat ze beide een groot gedeelte van de reis maar beperkt hebben meegekregen. Max is tot op heden toch nog wel een beetje van de kaart, Pinto stuitert al weer in het rond. De honden die altijd al op de finca lopen hebben geen enkel probleem met de Max en Pinto. Maandag hebben we lekker rustig aan gedaan, we hebben alleen een paar boodschappen gedaan en lekker thuis gegeten. Theo kwam s'avonds ook nog even langs om een vorkje mee te prikken. Pa had het huis versiert met 2 vlaggen en een bord bienvenido, een mooie bos bloemen op de tafel en een er voor gezorgd dat de Joost gelijk in zijn bedje kon, alles stond al klaar. Sr was bijzonder blij dat we er waren en we werden dan ook enthosiast ontvangen. Vandaag is Jos met hem mee voor zijn eerste werkdag. Om zo stapje voor stapje ingeleid te worden in de werkzaamheden die verricht moeten gaan worden. Sr zal de komende 2 weken zijn mentor zijn en overal voorgesteld gaan worden.

We zijn er, het avontuur is begonnen!

 

 

Zondag hebben we een afscheidsfeest gehouden, het was prachtig weer en al onze vrienden kenissen en familie waren hierbij aanwezig. Ca 50 volwassenen en 30 kinderen. Iedereen liep in zijn T shirt en de kinderen speelden allemaal in de tuin. Letterlijk geen kind aan gehad dus. Het was voor ons echt een overdonderend en hart verwarmend. We hebben van iedereen afscheid kunnen nemen en ieder zijn gelukwens in ontvangst kunnen nemen. We konden nog even oude verhalen ophalen en daarom was het was het een afscheid met een traan en een lach. We hedden het er echt niet makkelijk mee. Iedereen had zoveel moeite genomen om naar Limburg te komen. Ik denk dat de gemiddelde bezoeker er gister 250 km voor heeft moeten rijden om afscheid te kunnen nemen. Er was zelfs een vriendinnetje van Christine uit Geneve die speciaal hiervoor een ticket had geboekt. Er zijn heerlijke tapa's meegenomen en er werden door neef Frits poffertjes gebakken, echt heel erg leuk. We hebben veel leuke reacties gekregen op de DVD die wij gemaakt hebben en continu hebben laten afspelen zodat de mensen een idee konden krijgen waar we naar toe gaan. Dit werd met grote intresse bekeken.  Iemand zei, nu moet ik echt mijn idee over costa rica gaan bijstellen. Ik dacht dat jullie in een palapa aan het strand gingen wonen en als beach bumb een lodge er op na zouden houden. Maar wat ik nu gezien en gehoord heb weet ik zeker dat jullie een heel kwalitatief goede keuze maken!

Het was al met al heel indrukwekkend en we zijn nog de gezichten en indrukken aan het verwerken en krijgen nog steeds een brok in de keel als we eraan terug denken. Het was echt een waardige afscheids dag en daarvoor willen we echt iedereen bedanken. Het is nu tijd om te gaan!

Bedankt!

We zijn aan de laatste weken van ons verblijf in Nederland begonnen.
Jos heeft zijn papieren laten legaliseren bij buitenlandse zaken en het consulaat van CR, zo ook de diploma's van Christine. Iedereen zijn stempel en handtekening erop om te bevestigen dat e.e.a echt is.

Christine heeft haar laatste werkdag gehad, met daarna een leuke dag zeilen op het Haringvliet als afsluiting met het personeel. Inmiddels heeft ook Joost afscheid genomen van zijn oppas-oma en het kinderdagverblijf. Iedereen had erg zijn best gedaan om er iets leuks van te maken. Het is hartverwarmend om te horen dat hij gemist zal gaan worden.

We doen het nu rustig aan. Omdat we 3 jaar getrouwd zijn deze week heeft Christine Jos verrast met een 2 daags bezoek aan Brugge. Erg leuk hoor. Lekker door de stad geslenterd, biertjes gedronken (alcohol-vrije voor Christine) rondvaart gedaan etc.  Joost mocht bij oma logeren, en de honden bij de zus van Jos. Erg handig als je familie in de buurt hebt. We zitten nu in het huis van Jos sr in Gennep, omdat het op de camping niet meer te doen was zonder verwarming. We hebben nu de tijd om even tot rust te komen. We slapen wat af, Joost en Jos doen hun uiterste best om zoveel als mogelijk te slapen, Christine doet het gewoon wat rustiger aan. De afgelopen drukke tijden hebben wel hun tol geeist!Aankomend weekend gaan we nog met de familie van Jos op pad naar het Betere Boerenbed in Brabant. We hebben er erg veel zin in. Volgende week zal vooral bestaan aan bezoekjes afleggen aan iedereen om toch persoonlijk afscheid te kunnen nemen. En dan hebben we nog een klein afscheids feestje om tenslotte echt te vertrekken.

Je begint langzamerhand echt zo nu en dan te beseffen dat je echt weg gaat. Het besef dat het definitief is zal denk ik pas komen wanneer we al een tijdje in CR zijn. Waarschijnlijk zullen de mensen om ons heen beter beseffen dat we echt weggaan, dan wij. Een raar idee.Vooralsnog is het niets meer of minder dan vakantie stress gevoel.

We moeten ook nog het een en ander gaan regelen voor het afscheidsfeestje, want er gaan toch een hoop mensen komen, zo te horen. Wel erg leuk!

Bedankt, iedereen voor al jullie leuke reacties!

 

We zijn (vooral Jos) erg druk met het vertrek van de container. Donderdag 13 september is D Day, om 13:00 uur komt de container. Deze staat dan hooguit 2 uur op de grond en moet dan volledig geladen worden. Als alles gaat zoals gepland, dan is dit verder geen probleem.
Het grootste probleem is alle papierhandel er om heen. We moeten een volledige inventaris-lijst inclusief gewicht leveren in 2 talen: Spaans en Engels. Op alle dozen moet staan wat er inzit en dat moet weer overeenkomen met de lijsten. Ga zo maar door. Dit controleren ze steekproef-gewijs. Is er 1 pellet niet in orde dan maak je borst maar nat. Christine moet nog 1 week werken. Hier begint het langzaam aan steeds meer op kamperen te lijken: de tuinset staat al in de huiskamer, de luchtbedden in de slaapkamer, de keukenspullen die we gebruiken zijn geleend en ga zo maar door. We gaan daarom ook zo snel mogelijk naar het huis van Jos sr, want ook de kachel is weg en het wordt toch steeds kouder in onze caravan. 

Volgende week is echter de laatste week van Joost op het kinderdagverblijf dus dat combineren we dan met het laatste opruimwerk in Oud Beijerland.  Nog effe heel de boel winterklaar maken zo gezegd.

Het zijn wel allemaal weer van die afscheidjes, en we moeten steeds vaker erkennen dat dit de laatste keer is geweest dat we ergens komen.

Soms best vervelend want onbewust wil je geen afscheid nemen, dat is toch iedere keer lastig merken we. De komende weken zullen we dit steeds meer tegenkomen. We hebben echt nog 4 weken vrij waar we familie bezoekjes doen, een paar laatste afspraakjes en natuurlijk nog even naar Den Haag om bij het consulaat wat papieren te legaliseren, voor Jos. 

Als we de container eenmaal geladen hebben dan hopen we wat rust te vinden en weer meer tijd voor elkaar te hebben. Want netjes verhuizen, kost echt veel tijd en energie!

 

Jippie!!!
Vrijdag avond 20 juli belde Jos Sr vanuit Costa Rica. Hij zat bij Imigration.
Hij werd om 12:00 uur gebeld om zich met spoed en direct te melden bij het kantoor van Imigration.
Daar werd hij opgewacht door de beambten en kreeg hij zijn nummertje. Het wachten was begonnen.
Na ca 2 uur wachten kreeg hij uiteindelijk zijn fel begeerde stempeltje voor de permanente verblijfsvergunning.
Dit is voor ons een belangrijke stap in de goede richting, want nu zijn er geen bellemeringen meer mbt het aanvragen van
verblijfsvergunningen. Alles wat het kost is nu nog vooral tijd! 

Na een heerlijke weekje vakantie op Sardinie bij Amfibie Treks, zijn we de laatste periode ingegaan.
Langzaam aan komen er steeds meer dozen in het huis te staan en wordt er nog eens keer kritisch naar de inhoud van de kasten gekeken. We proberen alles wat weg kan al weg te gooien of we zetten het op Marktplaats; weggooien kan tenslotte altijd nog.
Ook hebben we een mogelijk serieuze koper voor ons huis op bezoek gehad, die - wanneer hij zijn eigen huis verkocht heeft - graag het onze wil kopen.
De container is besteld voor de tweede week van september, dus de laatste paar weken leven we uit de koffer.

Met betrekking tot de residentie-aanvraag is de soap al echt begonnen.  Op 5 juli heeft Jos toch nog maar eens naar onze advocaat gemaild met de vraag wat de status is van de residentie-aanvraag van Jos senior.  Een meevaller: hij wist mij te vertellen dat alles in kannen en kruiken is, dus als we in CR zijn, kan Jos jr gelijk zijn aanvraag doen.  Jippie er is vooruitgang! Helaas moet Jos dan wel weer opnieuw zijn bewijs van goed gedrag en zijn geboortecertificaat aanvragen want die mogen niet ouder zijn dan 3 maanden. En de eerste keer dat we alles startklaar hadden liggen is inmiddels al weer 3 maanden geleden.
MAAR, Jos Senior moet zich wel op 1 augustus in CR melden om al zijn papieren op te halen en te ondertekenen. OEPS, dat kan niet senior is dan op vakantie naar Portugal. Na wat heen en weer overleg gaat senior proberen zijn vakantie te verzetten want de afspraak verzetten is in eerste instantie geen optie. Dan wordt deze zomaar 3 maanden later gepland.
Erg spannend allemaal!
Naar wat telefoontjes en overleg blijkt dat het verzetten van de vakantie en dan ook nog het ticket boeken voor een weekje heen en weer naar CR toch wel erg kostbaar gaat worden. Dus Senior gaat overleggen met de advocaat om te kijken wat wel mogelijk is, hij gaat over 2 dagen toch naar CR en bespreekt dan e.e.a. Wanneer de afspraak dan verzet moet worden dat is dan zo: we hadden er toch al rekening mee gehouden dat we alles voor vertrek niet rond zouden hebben.

09 juli, we krijgen een dringend mailtje van de advocaat dat het echt heel belangrijk is dat e.e.a op 1 augustus doorgang kan vinden. Senior heeft een afspraak met de advocaat en legt uit dat dit dus niet kan en vraagt hem om een andere oplossing te vinden.

14 juli 's avonds belt Jos senior, het is voor elkaar. Er wordt een nieuwe afspraak gemaakt zodat e.e.a toch kan doorgaan.
Hiervoor zijn wel even de juiste contacten nodig geweest. De advocaat laat weten dat hij dit normaal nooit doet, maar als het dan toch moet weet hij, dat de ambtenaar in kwestie de gemaakte afspraak tegen vergoeding kan wijzigen. 

Deze spoed procedure houdt in het kort in dat de ambtenaar even in zijn agenda kijkt, en op de datum dat het ons uitkomt, de reeds ingeplande afspraak verzet of ruilt met onze afspraak op 1 augustus. De ambtenaar moet natuurlijk wel betaald worden.

Wat gaan we toch naar een fijn land!

We juichen nog niet, eerst moet senior zijn papieren in handen hebben, wellicht komt het deze week of anders in september, zodat we de papieren in oktober in ieder geval kunnen aanvragen. Lees verder in deel 2.

We gaan er nog even een weekje tussen uit om ons op te laden voor de laatste weken na de vakantie dan nog 120 dagen.
We zijn uitgenodigd door Gerard en Sandra bij Amfibie treks om afscheid te nemen van de plek waar alles begonnen is.  En natuurlijk nog even te heerlijk te luieren te zeilen en te genieten van het prachtige weer.

 

 

We hebben een heerlijk lang weekend "gekampeerd" bij een boederij van Het betere boerenbed in Lochem. We hebben weer ouderwets lang buiten gezeten en met een glaasje wijn de sterren bekeken en weer eens goed gepraat echt quality time. Net als veel jonge ouders vinden wij het nog steeds moeilijk om tijd voor ons samen vrij te maken om leuke dingen te doen. We hebben gesproken over dingen waar we straks mee te maken zullen krijgen, en hoe we daar nu over denken:

 

Het tweetalig opvoeden van Joost is een belangrijk onderwerp. Hoe voeden we Joost zo goed mogelijk en zo leuk mogelijk tweetalig op, zonder dat hij een taal-achterstand krijgt. Gelukkig is Joost jong en begint hij dan pas met kletsen. Geholpen door alle literatuur hebben we bedacht dat Joost ten eerste naar een kinderdagverblijf in het dorp zal moeten gaan, zodat hij direct wordt geconfronteerd met de taal. Ook zullen wij op een duidelijke en consequente manier de tweetaligheid "eigen" moeten maken. Thuis nederlands en op alle andere plekken spaans, ook al is ons eigen spaans ook niet je-van-het. Het gaat allemaal een stapje verder wanneer we willen dat Joost volledig nederlands leert, zodat hij de keuze heeft om op latere leeftijd een studie in Nederland te volgen. Het is mogelijk om een speciaal lespakket te gebruiken van de wereldschool. Dit is een kostbare toestand. Wat natuurlijk ook mogelijk is, is om zelf lesmateriaal samen te stellen en veel naar schoolTV en lesDVD's etc kijken. Hierover zullen wij ons nog eens flink in moeten lezen. Wel duidelijk is dat wanneer Joost volledig Nederlands gaat leren wij alle zeilen bij zullen moeten zetten om leuk en leerzaam te combineren.
Natuurlijk zullen wijzelf heel intensief spaans moeten leren, maar of dat ooit zo vloeiend als het spaans van Joost wordt?

 

En wat betreft ons nieuwe sociaal leven, daar moeten wij actief mee aan de slag. We willen ons namelijk zoveel mogelijk open stellen voor onze direct Costaricaanse omgeving en hopen door de lokale Costaricanen geaccepteerd te worden. De acceptatie zal niet vanzelf gaan, wij zijn tenslotte de buitenlanders en vreemden.
Ook moeten we oppassen voor de verleiding om je alleen te begeven tussen het nederlandse netwerk om je heen. Dat is  erg makkelijk, want praten in je eigen taal gaat toch het snelst, en het spreken van een andere taal kost vooralsnog erg veel energie. Je moet je constant concentreren. In het Nederlands kun je jezelf op gevoelsniveau uitdrukken en in het Spaans nog niet. Maar als je je niet tussen de lokalen begeeft blijf je een vreemde, en duurt het wennings-proces inclusief de taalbeheersing alleen maar langer.

Gelukkig hebben wij de beschikking over een belangrijk hulpmiddel, want met een kind heb je te maken met school en alles wat daar omheen georganiseerd wordt, en speelvriendjes. Dit is al een sociaal leven op zichzelf. Jos heeft natuurlijk zijn werk waar hij een diversiteit aan mensen zal ontmoeten. We zullen iedere mogelijkheid moeten aangrijpen om ons gezicht te laten zien en kennis te maken met de mensen om ons heen. Dus wie weet gaan we op de fitness-club oid, haha!

En hoe zit het met werken:

Jos zijn werk in het hotel wordt steeds duidelijker, hij zal na een 2-weekse inwerktijd door senior in het diepe gegooid. Senior kennende kan Jos zijn borst nat maken de eerste periode! Jos is van plan om alles stap voor stap te gaan oppakken, en al werkende alle sectoren van het hotel zich eigen gaat maken. Hij zal dus een keer te vinden zijn tussen de schoonmaaksters, of in de keuken. Gelukkig is Jos niet bang om een uitdaging aan te gaan.

Voor Christine zal het anders worden, ons gezins leven zal de eerste periode voor een belangrijk deel op haar steunen. Christine heeft zelf voorgesteld om dit zo te doen, en ondertussen zal zij zich gaan richten op de mogelijkheden die er binnen de diergeneeskunde voor haar zijn. Er is wel werk te vinden binnen de gezelschapsdieren in Costa Rica. Er is sinds kort bijv een soort dierenziekenhuis opgestart. Ze kan hopelijk voor veel praktijken een aanwinst zijn, omdat het niveau van gezelschapsdieren in NL hoger ligt. Misschien kan ze als freelancer aan het werk of toch op de universiteit. Wanneer we ons levensritme hebben gevonden na ca 3-6 maanden zal zij aan het werk gaan. 

We zijn nu al 7 jaar samen, zo langzamerhand groei je steeds dichter naar elkaar op alle vlakken, natuurlijk in je relatie en vervolgens ga je samenwonen en komen alle spullen samen, je koopt langszaam aan meubilair samen en uit eindelijk zijn wij getrouwd en hebben we samen Joost gekregen. Het is raar te beseffen dat we nu als een eenheid namelijk ons gezin een nieuwe start gaan maken. Iedere beslissing maken we voor de toekomst van ons gezin. Waarin Jos heel erg sterk de wens heeft om het gezin een nieuw en goed leven te bieden. Waarin zaken als een echt huis en een goede kwaliteit van leven voorop staan. Christine wil vnl (in de eerste periode) de zorg op zich nemen voor het gezinsleven en alles wat daarmee samenhangt: denk aan Joost naar school brengen, boodschappen doen, het huishouden,  kleine regeldingen voor ons nieuwe paleis. Ook zal ze veel bezig zijn met spaanse les, aangezien dat juist voor haar functie als dierenarts straks nog veel belangrijker is om op gevoelsniveau te kunnen praten, als voor Jos in het toerisme. 

 

Al met al een hoop stof tot nadenken die steeds besproken moeten worden. (het was dan ook 01:30 voordat we in bed lagen!). 

Juist in deze dingen zullen wij onze balans moeten vinden, zodat we inderdaad de kwaliteit van ons leven vergroten waar we voor gekozen hebben !! Ik denk dat deze onderwerpen nog wel eens terug zullen komen op deze log, omdat tussen de regels door juist de grootste valkuilen te vinden zijn.

 

 

Jippie, Joost is jarig geweest 1 jaar.

Wat is er een hoop gebeurd in het afgelopen jaar. Zoveel veranderingen en samen met dat kleine mannetje al zoveel leuke dingen gedaan.

Van een kleine baby naar een ventje dat kruipt en loopt, lacht en zingt. Heel bijzonder allemaal. Joost heeft veel leuke kadootjes gekregen waar hij lekker mee kan spelen.Dank je wel allemaal, we vonden het echt heel erg leuk!! We beginnen langzamerhand zo'n huis te worden waar overal het kinder speelgoed ligt. Tot voor kort konden we dat tot een 1 m2 beperken nu is al heel de woonkamer nodig.

We merken ook dat het afscheid nemen begonnen is. Niet zozeer door ons als wel door de mensen om ons heen. Bijvoorbeeld dat beide families  elkaar niet meer zullen zien want de gemene binder, wij dus, valt weg. Ook merk  je dat er zelf gevoeliger voor wordt voor van die laatste keer momenten en daarom proberen we er ook meer aandacht aan te besteden. Bijvoorbeeld alle verjaardagen, waar je normaal tegenop ziet om weer zo'n verjaardag mee te moeten maken daar gaan we nu zonder klagen naar toe omdat het zowel voor de desbetreffende persoon als voor ons belangrijk is. Zo kom je ongemerkt weer een stukje dichter bij het grote afscheid. Het is tenslotte nog maar 5 maanden of wel 140 dagen.

We hebben afgelopen week wat minder goed nieuws gehad: onze advocaat in CR wist te vertellen dat de aanvraag voor residencie van Jos sr vertraging heeft opgelopen. Algehele achterstand van de immigratie-dienst in CR. Het zal nog nijpend worden of we voor ons vertrek de aanvraag kunnen doen in Nederland. Als alles goed gaat krijgt Jos sr voor half september zijn papieren. Eigenlijk hadden we dat 3 maanden eerder verwacht. Jos gaat vragen aan het consulaat of wij persoonlijk de aanvraag moeten doen of dat dit ook gedaan kan worden door een vertegenwoordiger van ons in Nederland. Anders zit er niks anders op dan terug te komen wanneer alles wel rond is.