We gaan er nog even een weekje tussen uit om ons op te laden voor de laatste weken na de vakantie dan nog 120 dagen.
We zijn uitgenodigd door Gerard en Sandra bij Amfibie treks om afscheid te nemen van de plek waar alles begonnen is.  En natuurlijk nog even te heerlijk te luieren te zeilen en te genieten van het prachtige weer.

 

 

We hebben een heerlijk lang weekend "gekampeerd" bij een boederij van Het betere boerenbed in Lochem. We hebben weer ouderwets lang buiten gezeten en met een glaasje wijn de sterren bekeken en weer eens goed gepraat echt quality time. Net als veel jonge ouders vinden wij het nog steeds moeilijk om tijd voor ons samen vrij te maken om leuke dingen te doen. We hebben gesproken over dingen waar we straks mee te maken zullen krijgen, en hoe we daar nu over denken:

 

Het tweetalig opvoeden van Joost is een belangrijk onderwerp. Hoe voeden we Joost zo goed mogelijk en zo leuk mogelijk tweetalig op, zonder dat hij een taal-achterstand krijgt. Gelukkig is Joost jong en begint hij dan pas met kletsen. Geholpen door alle literatuur hebben we bedacht dat Joost ten eerste naar een kinderdagverblijf in het dorp zal moeten gaan, zodat hij direct wordt geconfronteerd met de taal. Ook zullen wij op een duidelijke en consequente manier de tweetaligheid "eigen" moeten maken. Thuis nederlands en op alle andere plekken spaans, ook al is ons eigen spaans ook niet je-van-het. Het gaat allemaal een stapje verder wanneer we willen dat Joost volledig nederlands leert, zodat hij de keuze heeft om op latere leeftijd een studie in Nederland te volgen. Het is mogelijk om een speciaal lespakket te gebruiken van de wereldschool. Dit is een kostbare toestand. Wat natuurlijk ook mogelijk is, is om zelf lesmateriaal samen te stellen en veel naar schoolTV en lesDVD's etc kijken. Hierover zullen wij ons nog eens flink in moeten lezen. Wel duidelijk is dat wanneer Joost volledig Nederlands gaat leren wij alle zeilen bij zullen moeten zetten om leuk en leerzaam te combineren.
Natuurlijk zullen wijzelf heel intensief spaans moeten leren, maar of dat ooit zo vloeiend als het spaans van Joost wordt?

 

En wat betreft ons nieuwe sociaal leven, daar moeten wij actief mee aan de slag. We willen ons namelijk zoveel mogelijk open stellen voor onze direct Costaricaanse omgeving en hopen door de lokale Costaricanen geaccepteerd te worden. De acceptatie zal niet vanzelf gaan, wij zijn tenslotte de buitenlanders en vreemden.
Ook moeten we oppassen voor de verleiding om je alleen te begeven tussen het nederlandse netwerk om je heen. Dat is  erg makkelijk, want praten in je eigen taal gaat toch het snelst, en het spreken van een andere taal kost vooralsnog erg veel energie. Je moet je constant concentreren. In het Nederlands kun je jezelf op gevoelsniveau uitdrukken en in het Spaans nog niet. Maar als je je niet tussen de lokalen begeeft blijf je een vreemde, en duurt het wennings-proces inclusief de taalbeheersing alleen maar langer.

Gelukkig hebben wij de beschikking over een belangrijk hulpmiddel, want met een kind heb je te maken met school en alles wat daar omheen georganiseerd wordt, en speelvriendjes. Dit is al een sociaal leven op zichzelf. Jos heeft natuurlijk zijn werk waar hij een diversiteit aan mensen zal ontmoeten. We zullen iedere mogelijkheid moeten aangrijpen om ons gezicht te laten zien en kennis te maken met de mensen om ons heen. Dus wie weet gaan we op de fitness-club oid, haha!

En hoe zit het met werken:

Jos zijn werk in het hotel wordt steeds duidelijker, hij zal na een 2-weekse inwerktijd door senior in het diepe gegooid. Senior kennende kan Jos zijn borst nat maken de eerste periode! Jos is van plan om alles stap voor stap te gaan oppakken, en al werkende alle sectoren van het hotel zich eigen gaat maken. Hij zal dus een keer te vinden zijn tussen de schoonmaaksters, of in de keuken. Gelukkig is Jos niet bang om een uitdaging aan te gaan.

Voor Christine zal het anders worden, ons gezins leven zal de eerste periode voor een belangrijk deel op haar steunen. Christine heeft zelf voorgesteld om dit zo te doen, en ondertussen zal zij zich gaan richten op de mogelijkheden die er binnen de diergeneeskunde voor haar zijn. Er is wel werk te vinden binnen de gezelschapsdieren in Costa Rica. Er is sinds kort bijv een soort dierenziekenhuis opgestart. Ze kan hopelijk voor veel praktijken een aanwinst zijn, omdat het niveau van gezelschapsdieren in NL hoger ligt. Misschien kan ze als freelancer aan het werk of toch op de universiteit. Wanneer we ons levensritme hebben gevonden na ca 3-6 maanden zal zij aan het werk gaan. 

We zijn nu al 7 jaar samen, zo langzamerhand groei je steeds dichter naar elkaar op alle vlakken, natuurlijk in je relatie en vervolgens ga je samenwonen en komen alle spullen samen, je koopt langszaam aan meubilair samen en uit eindelijk zijn wij getrouwd en hebben we samen Joost gekregen. Het is raar te beseffen dat we nu als een eenheid namelijk ons gezin een nieuwe start gaan maken. Iedere beslissing maken we voor de toekomst van ons gezin. Waarin Jos heel erg sterk de wens heeft om het gezin een nieuw en goed leven te bieden. Waarin zaken als een echt huis en een goede kwaliteit van leven voorop staan. Christine wil vnl (in de eerste periode) de zorg op zich nemen voor het gezinsleven en alles wat daarmee samenhangt: denk aan Joost naar school brengen, boodschappen doen, het huishouden,  kleine regeldingen voor ons nieuwe paleis. Ook zal ze veel bezig zijn met spaanse les, aangezien dat juist voor haar functie als dierenarts straks nog veel belangrijker is om op gevoelsniveau te kunnen praten, als voor Jos in het toerisme. 

 

Al met al een hoop stof tot nadenken die steeds besproken moeten worden. (het was dan ook 01:30 voordat we in bed lagen!). 

Juist in deze dingen zullen wij onze balans moeten vinden, zodat we inderdaad de kwaliteit van ons leven vergroten waar we voor gekozen hebben !! Ik denk dat deze onderwerpen nog wel eens terug zullen komen op deze log, omdat tussen de regels door juist de grootste valkuilen te vinden zijn.