Zondag hebben we net als alle gezinnen gebruikt voor een leuke dagtrip. We zijn vroeg opgestaan om de vulkaan Irazu te gaan bekijken samen met oma en de kinderen. We hadden prachtig weer. De Irazu is ruim 3300 meter hoog dus voor dat we gingen hebben we truien ingeladen ons ingesmeert en een picknick mand ingeladen.

Via San Jose zijn we naar de Irazu gereden een rit van ca 2 uur met wat stopjes om de prachtige vergezichten te kunnen zien en iedereen even te laten wennen aan de hoogte. Door de zon, de slingerende weg en de hoogte kun je namelijk makkelijk misselijk worden. Verder is het een prachtig gezicht als je net boven de wolken uitkomt. Oma heeft de hele weg genoten en schoot vol toen we aankwamen bij de krater.  Zoiets moois had ze nog nooit gezien, en wanneer ze iets moois ziet dan zou ze dat graag willen delen met opa! En dat kan niet meer dat is heel rare en nare ervaring als je het 45 jaar gewend bent je emoties te delen. Ze had zo graag met papa naar ons gekomen toe gekomen, helaas mocht dat niet zo zijn. Dat zijn dan ook de momenten die erg emotioneel zijn voor Oma. Na een tijdje ging het wel weer en zijn we verder gewandeld. Om na een lekker bakkie en de aankoop van een leuk kadootje  voor joost weer langzaam naar beneden gegaan. Onderweg hebben we bij een meisje langs de kant van weg prachtige bloemen gekocht en zijn we even gestopt voor een tros uien die op de helling van de Irazu verbouwt worden. Onder aan de helling van de Irazu ligt de oude hoofdstad van Costa Rica namelijk Gartago. Behalve een stad is het ook een bedevaartsplaats vergelijkbaar met lourdes. De costa ricanen zijn over het algemeen erg katholiek. Ze gaan hier echter heel ontspannen mee om, de kerken zitten rag vol en de mis is het zelfde als in Nederland. Alleen iedereen loopt in en uit en wordt rustig even geklets of een kind tot de orde geroepen. Aan de bronnen word er met water gespeterd en gespeeld. We hebben staan kijken in de houten kathedraal van Gartago samen Oma, Jos vertaalde de mis, om dat de teksten gelijk zijn en slechts vertaald in het spaans kon oma snel de draad op pakken. Na een tijdje zijn we de kerk weer uitgelopen en naar de heilzame bronnen gewandelt, natuurlijk moest er water mee. Daarvoor hebben we een flesje gehaald die de heilige maagd voorsteld bij een religeus winkeltje. Oma vond het erg fijn en mooi om dit te kunnen doen. Het deed haar denken aan de belofte die ze pa gemaakt had dat ze naar Lourdes zouden gaan wanneer hij beter zou worden..

Inmiddels was het al 2 uur en zijn we richting huis gegaan, we hebben nog heerlijk geluncht bij een restaurant van een Nederlandse familie vlak bij Ciudad Colon waar wij ook wonen. Oma trakteerde en zo kon ze ook zelf bestellen. Het is heel leuk te zien hoe oma met het taal probleem omgaat, die heeft ze namelijk niet!

Ze praat tegen iedereen en wij proberen het bij te houden om het te vertalen en de kenners weten hoe graag oma praat!

Tenslotte zijn we samen naar het de bouwplaats geweest van ons huis. Een prachtige plek waar we hopen dat oma ook weer komt logeren de volgende keer als ze in Costa Rica is. Oma zei, nu ik jullie hier zo dagelijk bezig zie begrijp ik waarom jullie de kans hebben genomen om naar Costa Rica te gaan. Costa Rica is voor jullie het land van de mogelijkheden, de vrijheid en van een prachtige natuur.

 

Gisteren was er een speciale dag op het kdv van Joost: Opa en oma dag, ofwel: Dia de los abuelitos!!

Om 8.30 uur werden we verwacht. Aangezien oma geen spaans kan verstaan, ging Christine mee. Het hele schooltje was versierd, en er waren een hoop opa's en oma's aanwezig. Het begon met een officieel gedeelte en Joost had de grote eer om de Costa Ricaanse vlag te mogen heisen!!! Natuurlijk een bere-trotse mamma en oma! Daarna werd het volkslied door iedereen luidkeels meegezongen en iedereen stond. Zo beginnen heel veel bijeenkomsten. Daarna deed iedere groep een liedje. Je hebt verschillende groepen: de baby's van 0-1 jaar, daarna de infants van 1-2 jaar. In deze groep zit Joost.Daarna komen de toddlers van 2-3 jaar. De oudste groep is early childhood van 4 en 5 jaar. Daarna begint het basis-onderwijs. Tussen 4-5 jaar worden de kinderen op een pre-school goed voorbereid op de school.

Als gezamelijke knutsel-ding mochten de oma's en opa's samen met hun kleinkind een beschilderd potje beplakken met mooie steentjes en daar kwam een plant in, wat later een boom wordt.

Zeer verantwoord kon iedereen daarna lekker pizza, frisdrank en ijs eten, en toen was het feest weer ten einde.

En gezellige onderneming en goede afleiding voor oma.

Jippie na 10 dagen zonder mama te hebben moet doen is ze terug en ze heeft heel veel kadootjes meegenomen en Oma!

Na een zware periode waarin oma erg veel te verwerken kreeg is ze na het overlijden van opa met christine mee gekomen om even op adem te komen en om te proberen de accu weer op te laden. We hebben voor haar een klein appartementje ingericht in het huis van Jos sr, waar ze lekker haar eigen plekje heeft.
Natuurlijk is ze ook hier om te genieten van haar kleinkinderen, de "rust" en de natuur. Oma was wel gesloopt na een zware week en een lange reis.

Zondag hebben we daarom ook rustig aan gedaan een beetje gerust, gezeten en vooral gekletst. Voor de kinderen waren er natuurlijk veel kadootjes meegenomen. Vooral kleren en leuk kinder boeken, bedankt iedereen. Leuke kinder kleren met enige kwaliteit zijn hier niet altijd makkelijk te krijgen en zeker niet voor de kleine zeeman en hema prijsjes. We zijn er dus erg blij mee, ook handig dat we 2 jongens hebben ze kunnen het achter elkaar aan :).

 

Joost komt zichtbaar tot rust, hij vind het fijn dat mama er weer is. Hij slaapt beter en is minder opstandig. Stefan die vindt het allemaal wel prima, zijn dagelijks ritme gaat gewoon door. Christine heeft gelukkig wel weer de borstvoeding op kunnen pakken.

 

Vrijdag is er voor oma een leuk uitje gepland. Het toeval wil dat er op het kdvb een oma en opa dag is. De kinderen hebben een voordracht voorbereid en de opa's en oma's zijn de hele ochtend uitgenodigd. Omdat oma geen engels of spaans spreekt hadden we gehoopt dat Jos sr mee zou gaan. Helaas heeft hij al een bezoek gepland in het land dat hij al veel te lang heeft uitgesteld ivm de gebeurtenissen de afgelopen weken dat hij nu niet langer kan uitstellen. Dus hebben we gevraagd of Christine mee mag. Eigenlijk niet echt de bedoeling maar naar enig overleg en uitleg, hebben ze toegestemd. Hartstike leuk dus!

 

 

 

Vandaag is de uitvaart en crematie van papa. Een dag vol emoties en verdriet om het verlies van een goed mens.

Het is allemaal heel snel gegaan en soms nog maar moeilijk te bevatten. Christine vind er veel troost in dat ze in Nederland is en voor haar moeder kan zorgen en samen met de rest van het gezin, familie en vrienden het verdriet te delen. Veel huilen maar ook lachen hoort er bij om alle mooie en leuke herringen en de dingen die pa kon zeggen. De familie vind het ook fantastisch dat iedereen de moeite neemt om heel het land door te reizen om papa de laatste eer te bewijzen en de familie een riem onder het hart te steken. Dank jullie wel.

 

Christine mist haar mannen wel maar ze heeft zich er in berust dat Jos goed voor ze zorgt. Jos heeft er wel moeite mee dat hij niet bij zijn meisje kan zijn om samen met de familie afscheid te nemen van zijn schoonvader die hem heel dierbaar was. Vervelend, heel vervelend maar het kan niet anders geregeld worden als dat is gedaan.

En daar hebben we maar omgang mee te vinden. Hij brengt nu heel de dag door met zijn zoons. Stefan voor op de buik in een draagzak want die wil overdag niet alleen gelaten worden. En met Joost probeert hij zoveel mogelijk te spelen, wandelen en naar de paartjes te gaan. Het laat Joost niet onberoerd de verandering van gezinssamenstelling hij is zich er wel degelijk bewust van dat mama er niet is en dat vindt hij nog steeds niet leuk. Daarbij is hij ook nog een beetje verkouden geworden. Hij kan er verder niet zoveel mee en het is ook niet verklaarbaar voor hem. Het uit zich in frustraties, tegendraadsheid en grenzen zoeken, verder eet hij minder goed. Hij kan aan tafel niet de rust vinden om lekker te eten. Hij moet eerst nee zeggen en wanneer dat eenmaal gebeurd is dan wordt het nooit een ja. Zeker niet als je aandringt.  Dit weekend heeft Joost gezellig met opa doorgebracht, hij is naar het vliegveld geweest, daar is een restaurant waar je de vliegtuigen kunt zien en waar ze een leuke speelplaats met vliegtuigen voor kinderen hebben. En hij is met opa naar Pauline geweest, dat is ook altijd gezellig. Zo dat Jos ook de kans kreeg om even iets voor zichzelf te doen. Met papa heeft hij in de bergen gewandeld, in de rugzak met een lekkere picknick mee. Terwijl de employada op Stefan paste. Zo kan hij lekker naar de dieren kijken kletsen en toch een beetje relaxen. 's avonds slapen de beide heren goed, stefan die laat zich om de 3 uur voeden en joost die komt 2 keer per nacht dan schrikt hij wakker en wil hij even drinken. Gelukkig gaat het redelijk op in een gelijk ritme.

 

Lichtpuntje, waarschijnlijk zijn deze week de papieren klaar voor Stefan. Dat wil zeggen dat we een uitreksel van het bevolkingsregister kunnen krijgen en dus een paspoort. Jippie. Hier wordt wel altijd met dit soort dingen er bij gezegt. Si dios qiere! Als onze lieve heer het zo wil.  Of te wel afwachten maar weer.

 

 

Jos is deze week alleenstaand ouder geworden. Helaas moest Christine direkt naar Nederland ivm de ziekte van haar vader.

De vader van Christine dinsdag avond opgenomen op de ic van het ziekenhuis. Na het inzetten van de chemo therapie verliep de eerste week bijzonder goed.

Echter dinsdag avond onstonden er complicaties. De familie heeft onmidelijk naar Costa Rica gebeld en ons laten weten dat het toch wel heel slecht aan het worden is. De doktoren waarschuwde voor het ergste senario. Direkt hebben we een ticket voor Christine gereserveerd om naar Nederland te gaan, de volgende morgen op weg naar het vliegveld kregen we echter al te horen dat de vader van Christine is ingeslapen. Woensdag 09 april 2008 op 69 jarige leeftijd heeft hij de strijd tegen kanker moeten opgeven. Christine is inmiddels in Nederland om samen met haar familie vrienden en kennissen afscheid te nemen van papa.

 

Jos kan helaas niet mee, omdat Stefan nog niet in staat is om te reizen en vooral nog geen paspoort heeft. Het valt Christine echt zwaar om de kinderen voor het eerst alleen te laten voor zo'n lange periode. Ook joost laat het niet ongeroerd, hij is de sinds gisteravond opzoek naar zijn moeder. Gelukkig kan Jos de tijd vrijmaken om voor zijn zoons te zorgen en kunnen we steunen op de hulp van onze employada.

 

NB: voor de familie en vrienden die Christine een riem onder het hart willen steken, ze is te bereiken op haar oude mobiele nummer.

 

 

Dit weekend heeft Joost weer paard gereden dit keer in het zadel. We hebben op Guapo een ouwe taaie die al ervaring had een zadel gedaan zodat Joost zich beter vast kan houden. Na huiverig van start zijn gegaan vond Joost het uiteindelijk toch leuk en bedankt het paard met een dikke kus op de neus. Joost kan niet wachten todat hij samen met broer stefan en papa kan gaan rijden. Vooralsnog vindt stefan het allemaal wel prima, hij slaapt drinkt en bekijkt de wereld om zich heen. Ook weet hij al dat wanneer je maar lang genoeg huilt mama of papa wel effe komt kijken en je oppakt om te troosten. En dan kan hij er gewoon weer lekker gezellig bij zijn. We proberen wel door de methode rust en regelmaat dit tot een minimum te beperken maar ja je blijft maar een ouder. Stefan slaapt s'avonds redelijk, om de drie uur vraagt hij om drinken dus dat is nog niet zo slecht. Hij heeft ook nog wel last van darm krampjes, alhoewel we wel het idee hebben dat het minder wordt. Helaas hebben we het weer niet getroffen wat rust betreft want ook Stefan net als Joost laat van zich horen als ze het niet aanstaan en zijn 's avonds nog al eens keer wakker. 

Deze week is de vader van Christine jarig gefeliciteerd! We hebben hem gebeld in het ziekenhuis waar hij zijn behandeling ontvangt.

De behandeling loopt nu 1 week en vooralsnog gaat alles goed en heeft de chemo therapie nog niet zoveel bijwerkingen behalve ontzettende trek in van alles!

We zijn inmiddels ook begonnen met de bouw van het huis, de bouwvergunning wordt momenteel aangevraagd en de eerste graaf werkzaamheden zijn  verricht.

We hebben wel last van de regen die momenteel valt dus daarvoor zullen we voorzieningen moeten nemen. We graven een paar extra sleuven die als drainage kunnen dienen voor de funderingsleuven. Zand en grind etc moet worden afgedekt anders stroomt het weg. We hebben een loods gebouwd waar de jongens kunnen werken, wapening vlechten etc maar ook hun spullen kunnen opslaan. Er komt ook een nachtwacht te wonen, 1 van de jongens blijft s' avonds tot dat de bouw klaar is.

Hiervoer wordt hij natuurlijk betaald maar dat scheelt hem ook een hoop op en neer gereis, en huur voor zijn huis kan hij wellicht opschorten en dat is natuurlijk een goede verdiensten voor hem.