Helaas niet, een ervaring rijker een telefoon armer. Dit is een ervaring die je eigenlijk niet zomaar in je arsenaal met ervaringen wilt hebben. Maar iets wat we wel weten. Namelijk San Jose is niet bijzonder veilig. Net zo als Amsterdam, Praag, Berlijn, Barcelona, Parijs, Brussel etc. Moeten wij hier erg rekening houden met zakkenrollerij, bagage diefstal, oplichting, auto diefstal, inbraken en overvallen.  Eigenlijk wil je dit tegen niemand vertellen omdat je iedereen een warm welkom wilt heten zonder ze te moeten waarschuwen dat wanneer je de stad in gaat aub even je paspoort niet meenemen, gouden ringen armbanden en kettingen af. Alles wat je mee wilt nemen op je buik dragen etc.  Sorry, u komt net aan wilt u aub even uw koffer vasthouden want deze kan gestolen worden.
Behalve oplichting van mensen die denken dat ze snel geld kunnen verdienen, diefstal van auto's, inbraken en helaas steeds meer geweld moet je rekening houden met de kleine criminaliteit.

 

De Josefino's zijn het gewend, iedereen is wel een keer gerold of er is wat gestolen. Dit is Jos nu ook gebeurd. Hij was in het ziekenhuis in de stad samen met onze tuinman voor controle vanwegen het breken van zijn voet. Alles ging prima, mooi op tijd etc. Natuurlijk moet je wel wachten, wij zaten dus in de wachtkamer. Op gegegeven moment wordt ik gebeld door een receptionist van het Hotel met een vraag. Ik beantwoord de vraag en berg mijn telefoon weer op. Die ik altijd aan een klip draag aan de broekriem en die ik vervloek omdat het altijd zo moeilijk gaat. Ik pak mijn telefoon wederom om even te controleren of alles goed gegaan is en ...

Dan merk ik direct dat ik gerold ben, ik heb niets gevoeld. En hij is weg! Iemand bood mij aan zijn telefoon te gebruiken en zo kon ik direct naar het telefoon bedrijf bellen etc om e.e.a. af te sluiten en ga zo  maar door.  Omdat Christine zwanger is vond ik het echt heel erg vervelend dat ik niet bereikbaar was, ik heb een nieuwe telefoon gekocht mijn papieren verzameld. Rekening nieuwe telefoon + 2 kopieen, uitreksel kamer van koophandel + 2 kopieen, paspoort + 2 kopieen.  Met dit paketje kon ik naar de ICE het telefoon bedrijf van de staat. Gelukkig had niemand zin om op vrijdag middag naar de ice te gaan en was ik dus binnen 15 min aan de beurt. Dat is uniek te noemen. Wel stond ik 5 minuten later weer buiten met mijn oude nummer etc dus dat was snel opgelost. Maar ja het kost weer een hoop moeite en toestanden. Dit is slechts maar een klein voorbeeldje, door mijn collega's werd ik toegelachen zo langzaam aan wordt je Tico. Want iedereen heeft hier ervaring mee.

 

Het is bijzonder hoeveel verhalen er zijn mbt diefstal etc, wij maken hier in het hotel ook wel eens mee dat er mensen met groepen mee naar binnen lopen. Mensen waar zowel de groep als wij van denken dat zij tot de groep behoren. Alleen deze mensen verlaten het hotel met een rugzak of koffer die niet van  hun is.

Of een aardige man die meehelpt met het verwisselen van je lekke band  van je huur auto, maar terwijl je bezig bent met alle toestanden wegloopt met jou rugzak uit de auto. of, lekker voor vertrek we hebben nog even tijd voordat we terug naar Nederland gaan laten we even koffie drinken, en vervolgens mag je een paar dagen bijboeken omdat ze op het laatse moment toch je paspoort uit je rugzak hebben gejat. Of een aardige jongeman in keurig uniformpje helpt mee met de koffers op het dak tillen van de toeristen bus en iedereen denkt dat hij bij het hotel hoort. Op de plaats van bestemming aangekomen blijkt dat hij alles behalve de laatse koffer op het dak heeft gezet. En we hebben hem nog fooi gegeven ook. Of je staat in de rij bij wat dan ook iemand botst tegen je aan een ander zegt ze hebben op u geknoeid ze beginnen met 3 man tegelijk te poetsen en weg is je what ever.  Ga zo maar door, het is triest maar waar.

En zeker toeristen zijn een welkom target, gedesorienteerd bijna een maandloon (ca 300 dollar) in geld paspoort of foto toestellen op zak.  De spullen worden direct weer verkocht in 2de hands winkels, of verpandings shops.  Hier hebben we nog geen wetten die verkopers mede verantwoordelijk maken voor hun handel.

 

Helaas luidt het advies in San jose dan ook,

- Hou rekening met zakenrollers!

- Draag je rugzak altijd op je buik.

- Laat je paspoort op je kamer of in de kluis van het hotel, je hebt het niet nodig

- Draag geen overdadige hoeveelheid sierraden

- Hou er rekening mee dat je een makkelijk slachtoffer bent

- Hou er rekening mee dat je al snel op een willekeurige vakantie dag een weekloon mee draagt aan cash.

 

En ja hoor er gebeuren ook nog wel leuke dingen. Omdat onze tuinman en ook stalknecht in de ziektewet zit moet Jos iedere morgen zelf de paarden doen.

Dat wil zeggen uit de wei halen, voeren en wateren en weer in de wei zetten. Stallen schoonmaken etc. Maar ook de tuin spuiten tegen vlooien en muggen, de paarden weer op wei zetten wanneer ze weer eens een keer zijn uitgebroken etc. Zaterdag en zondag hebben we er een familie bezigheid van gemaakt. Joost vindt de paarden echt fantastisch tot een meter afstand dat wel. Hij praat er de hele dag over maakt de hele dag paarden geluiden etc. Dus dan is het wel leuk om zoveel mogelijk samen te doen als het om de paarden gaat.

 

Verder hadden we een feestelijk ontbijt, dankzij een attente gast in het hotel. Die voor aankomst een maailtje had gestuurd of we nog iets lekkers uit Nederland wilde meenemen, direct terug gemaild en ze kwam zaterdag aan met een heerlijk stuk oude kaas. Bedankt!

 

En zijn we in volle verwachting van de baby natuurlijk, we hebben al joost zijn oude spulletjes weer in ere hersteld. Nog een lampie ophangen en kleine dingetjes maar dat stelt niet zoveel voor. Joost herkende zijn box en  zijn knuffels en wilde er natuurlijk mee spelen, niet wetend dat hij dat straks mag gaan delen...

 

 

Voor alle mama's het wiegje is klaar het is een lieflijk geheel geworden en de dames die het gemaakt hebben waren bijzonder trots.

Voor de volledigheid het kant en klare produkt bij de foto's.

 

De afgelopen zondag hebben we de tope bezocht in ons dorp Ciudad Colon. Het is een feest waarin iedereen die zijn paard wil laten zien mee kan doen in een grote paarden-optocht.

Van de meest prachtige paarden tot de meest oude paarden zijn er te zien. Jong, oud, vrouw en man doen mee. Ieder dorp heeft zijn eigen tope en er is op 2de kerstdag een nationale tope in San Jose. Dan komen er wel 8000 paarden in optocht langs!! Het is een heel western- achtig festijn, langs de weg worden pick-ups geparkeerd en vrachtwagens dienen als podia. Er wordt ontzettend veel gezopen op straat en gebarbequed en veel harde muziek.  Al met al heel erg grappig en gezellig. Dan gaat de stoet lopen, sommige van de paarden zijn een andulusische kruising en kunnen dus ook een speciaal stapje. De ruiters laten dit vol trots zien. Het is een echt macho-ding en iedereen vindt het prachtig.

Wij liepen met Joost in de rugzak door de straten, we hadden bijna net zoveel bekijks als heel de tope. Het is soms echt niet normaal zoals de meeste vrouwen reageren op Joost. Ik kan me voorstellen dat het hem nog wel eens een keer gaat vervelen.

 

Verder hebben we zondag contact gelegd met de ouders van Christine,via Skype zodat we hem ook konden zien. Haar vader mocht het weekend overdag naar huis. We schrokken wel even want de laatste weken hebben duidelijk zijn sporen nagelaten op vaders gezicht. Zoals de zaken er nu voor staan met Papa: hij heeft diverse processen in zijn hoofd, die minder lijken te worden na behandeling met dexamethason. Een diagnose is nog niet gesteld ook niet na lumbaalpunctie van het ruggemergvocht. Als dierenarts vind ik dit toch allemaal erg lang duren, maar goed. Verdenking is nog steeds maligne lymfomen in de hersenen. Volgende week (!!) gaat de neuroloog in conclaaf met een neurochirurg in academisch ziekenhuis in Groningen om tot een nadere diagnose te komen. Waarschijnlijk moet mijn vader dan verhuizen naar Groningen of misschien naar academisch ziekenhuis in Leiden omdat dit voor mijn moeder makkelijker is om dan bij hem te kunnen zijn.

Mijn vader voelt zich gelukkig wel goed gezien de omstandigheden, hij praat weer wat beter en loopt nu met een fysiotherapeut iedere dag wat stukjes met een stok. Zowiezo is mijn vader geen klager. Ook dit weekend gaat hij weer lekker overdag naar huis zodat hij overdag lekker in zijn eigen omgeving zit. Al met al zijn we nu al bijna een maand verder en we weten nog niet zoveel meer. Gelukkig gaat mijn vader wek vooruit, maar het vervolg en behandeling weten we nog steeds niet.

 

's middags waren we uitgenodigd op een bbq verjaardagfeestje en dat laten we natuurlijk niet aan ons voorbij gaan dus een gezellige volle zondag genoten.

 

Met Joost gaat het goed op het kinderdagverblijf: vanmorgen bracht Jos hem weg en werd gezegd: " oh hij lijkt wel een engel." Natuurlijk moest ik de dames er even op wijzen hoeveel hij op mij lijkt!

Christine is naar de kapper geweest, altijd weer een nieuw avontuur. Want ook hier komen we culturele verschillen tegen, veel haarlaak en lucht erin zodat ze op Beatrix leek. Thuis gekomen direct kop onder de kraan en daar was chrissie weer! Ze kunnen hier maar 1 model knippen dus ook even wat bijgeknipt in de coupe, en toen leek het weer wat!

 

 

 

Na een paar spannende dagen is de vader van Christine stabiel. Helaas weten we nog niet precies wat er aan de hand is en verder onderzoek zal moeten uitwijzen wat hij heeft. Het is wel zeker dat e.e.a niet in orde is en nog een staartje zal krijgen.

 

Ook hebben we tussen de bedrijven door nog leuke dingen gedaan. We zijn op pad geweest voor een wiegje, voor de baby. Voor ons een heel normale zaak om een wiegje te gebruiken in de eerste 4 maanden of zo. Voor de Costa Ricanen echter niet. Zij kopen 1 keer een ledikant dat ze vanaf baby af aan gebruiken voor de eerste 4 jaar of zo. Deze bedjes hebben gelijk aan het voeten eind een lade kastje zodat je deze ook als comode kunt gebruiken, slim, geld en ruimte besparen. Zij vinden het heel bijzonder dat we dit zo doen. We hebben uiteindelijk bij een winkeltje dat rieten manden enzo maakt een wiegje gevonden, van riet natuurlijk op een houten standaard. Vervolgens moesten we opzoek naar iemand die hem kan bekleden en we  natuurlijk hebben we stof gekocht. Na tevergeefs bij verschillende winkeltjes gevraagd te hebben.  Hebben we uiteindelijk een dame gevonden die e.e.a met een naai atelier die e.e.a wilt maken. Eerste vraag van haar welke kleur roze of blauw, sorry mevrouw helaas weten we het nog niet dus een wit kleur. Oh wat leuk je weet het nog niet, vele costa ricanen vinden het maar raar je wilt het toch weten!
Inmiddels zal dat in Nederland ook wel aan het veranderen zijn. Maar nee wij weten het echt nog niet.
Deze week zullen we gebeld worden wanneer het klaar is.

We hebben voor Joost een foto kabinetje gemaakt met alle foto's van de familie zodat hij ook leert wie wie is. Hij herkend iedereen al en weet zo precies wie oma en opa zijn, wie tante etc. Het werkt echt dat is heel leuk. Sowieso begint Joost steeds meer conecties te leggen. Bijvoorbeeld, wanneer hij een landrover ziet zegt hij Theo. Die natuurlijk ook een landrover heeft.

Ook kan hij zich steeds beter uitdrukken en geeft hij beter antwoord op een vraag bijvoorbeeld wat hij wil. Ook weet hij dat als hij de kipjes wil zien naar Theo moet lopen. Nog even en dan gaat hij zelfstandig en kunnen we hem daar steeds ophalen.

 

Vrijdag had Jos nog een beetje geluk bij een ongeluk. De versnellingsbak van zijn auto blokeerde volledig, het geluk hierbij was dat het nog in de garantie periode valt van de auto die over 10 dagen verloopt! Verder zijn we verzekerd voor schade etc en konden we dus ook de takelwagen gratis laten komen. Nog meer geluk is dat Jos de auto van Christine kan gebruiken omdat zij de auto van Jos senior gebruikt die wat comfortabeler is in haar toestand.

 

 

Tot vorige week gaat alles zijn gangetje. Eigenlijk niet zo veel te vertellen, we hebben een wiegje gekocht voor de baby. Die we nog wel moeten laten bekleden maar gelukkig is hier altijd wel een ambachtelijk winkeltje te vinden waar dat mogelijk is. Verder volgen we nog steeds keurig onze spaanse les. En hebben we eindelijk een huishoudster oppas gevonden die ons leven een stukje makkelijker gaat maken. Hopen we! De bedoeling is dat ze een paar dagen in de week poetst strijkt etc en op de kinderen past. Ze was erg enthosiast (wat uniek is hier) en lijkt er vooralsnog zin in te hebben om voor ons te werken.

Tot dat we maandag ochtend het bericht kregen dat de vader van Christine is opgenomen in het ziekenhuis. Hij is opgenomen met symptonen die lijken op een tia of hersenbloeding. Het bleek het echter niet ze zijn, wat het wel is zal nog moeten blijken. We werden direct geconfronteerd met het grootste nadeel van het emigreren dat je in dit soort zaken geheel machteloos bent. Overmant door zorgen, verdriet en frustratie hebben we de eerste dagen doorgebracht. Om e.e.a. nog vervelender te maken krijgen we dinsdag ook nog inslag op onze telefoon leiding die alles doorbrandt en hebben we geen telefoon. Gelukkig hebben we met onze mobiel wel bereik in een hoekje van de tuin en kunnen we zo dagelijks bellen en op de hoogte blijven van wat er gaande is. We zijn door de zwangerschap van Christine ook niet meer zo maar instaat naar Nederland te vliegen, Christine is inmiddels 35 weken zwanger en niet meer zo mobiel. Buiten dat neem je nog al wat risico op het moment dat je wel gaat reizen. Ten eerste kun je simpelweg geweigerd worden in het vliegtuig als ze het niet vertrouwen hebben ze daar het recht toe. Wanneer ze geweigerd wordt kan dat zeker op de terugweg het gevolg hebben dat Christine in Nederland moet blijven!

Dus we zullen het moeten doen met telefoon email en proberen de familie zoveel mogelijk te ondersteunen op de beste manier mogelijk!

 

Het is een heftige emotie die je geheel overmant, je moet er mee omgaan en in berusten dat de familie en zijn omgeving e.e.a aan kunnen. Maar het is verre van leuk en rukt je even zo gemakkelijk weer van die roze wolk waar we zo graag op zitten.