De eerste weken zijn alweer voorbij gevlogen. Langzaamaan begint ieder zijn ritme te vinden. Vooral Joost heeft wat moeite gehad. Het is natuurlijk een hele onderneming voor zo'n klein ventje: veranderde omgeving, klimaat, jetlag en ook nog eens verkouden erbij!! Ik geeft het je te doen. Nu is hij weer de oude en slaapt redelijk door gedurende de nacht. Vanwege het feit dat hij de hele dag zijn moeder ziet is het nu een moederskindje aan het worden. Aanstaande maandag gaat hij voor het eerst naar een kinderdagverblijf, dat zal hem goed doen: lekker spelen met andere kindertjes!
Een kinderdagverlijf is hier meestal alleen s'ochtends geopend tot 12.00 uur en sluit gedurende de "zomervakantie" in december en januari. Wat dat betreft een slechte periode om te starten, maar we hebben de perfecte KDV gevonden op de grens van Sta Ana en Escazu. Het is een Montessori schooltje met veel individuele aandacht. Ze zijn geopend tot 18.00 uur en ook open in dec-jan zodat we zelf de aandacht op Spaans en op de bouw van ons huisje kunnen richten.
Voor de kenners: een soort nederlands systeem met wel 3 juffen per 12 kinderen. Ze kunnen ook gymmen, zwemmen en hebben engelse les en er loopt een psycholoog rond voor alle peuter-problemen. Wat ons betreft zijn de laatste 2 wat overdreven maar fijn dat het goed geregeld is.
Het is natuurlijk wel wat duurder dan de lokale opvang maar nog lang niet te vergelijken met nederlandse prijzen.
Joost gaat er 3 dagen heen, maandag voor het eerst en dan zal hij ook zijn uniformpje krijgen.

 

Wanneer Joost een paar dagen naar het kinderdagverblijf gaat kunnen we ook opzoek gaan naar een spaanse school en kan Christine een afspraak maken met de kierenkieker in het ziekenhuis. We kiezen voor het dichtsbijzijnde ziekenhuis namelijk het Cima. www.hospitalsanjose.net
Even de link erbij zodat alle ouders kunnen zien dat het goedkomt met Christine!

 
Jos is druk bezig in het hotel. Hij is erg druk om de normale gang van zaken in het hotel zichzelf eigen te maken. Samen met een vreemde taal is dit erg vermoeiend, maar hij spreekt en verstaat al een aardig woordje Spaans! Tot as zondag is Jos sr er ook om te begeleiden maar daarna moet hij het zelf oplossen. Hij heeft er in ieder geval heel veel zin in. Hij wordt bij veel bedrijven en zaken partners voorgesteld en dat vergt in San Jose nog al veel tijd opzich de vergaderingen gaan allemaal wel maar het rijden door de stad duurt soms uren. Ook heeft hij inmiddels zijn papieren ingeleverd voor de imigration, hiervoor moest hij nog wel even zich laten registreren bij de politie door middel van het afgeven van vingerafdrukken.
Christine is vooral bij Joost op thuis en zorgt voor hem ze gaat nu en dan naar het dorp voor boodschapjes en wandelingetjes met Max en Pinto.
Vooral Pinto heeft het erg naar zijn zin, hij heeft heel veel ruimte om lekker los te lopen en hij heeft zijn weggetjes al helemaal gevonden! Max is nog wat terughoudend
 
De container komt woensdag of donderdag aan in San jose helaas met wat vertraging, maar als alles goed gaat hebben we volgende week onze spulletjes. 

Jos is nu druk bezig om de papieren kloppend te maken, want in Costa Rica begrepen ze niet alle vertalingen en die moesten worden aangepast.
Wordt vervolgt.
 
Er zijn nog geen foto's om in te scannen op de weblog maar ook dit komt tzt. Op de berg is er geen e-mail verbinding momenteel dus de spaarzame momenten om te mailen zijn te tellen. Sorry dus dat we niet veel persoonlijke mail sturen.
 
 

Het is zover, we zijn in Costa Rica! Na een vermoeiende reis met 6 uur vertraging zijn we zondag avond aangekomen.

De reis ging niet helemaal vanzelf, eerst 3 uur vertraging op schiphol en vervolgens nog eens 3 uur vertraging tijdens de overstap in Miami.

Peter heeft ons naar schiphol gebracht en in Amsterdam werden we nog uitgezwaaid door Marjan die toch stiekem was gekomen en Frank die tot aan de gate kon komen.

Hij heeft even moeten kletsen om de gate in te komen en ons de laatste succes te wensen. Hij heeft hiervoor het e.e.a verteld met als gevolg dat heel de crew wist dat wij onze emigratie vlucht hadden, helaas heeft dit niet geresulteerd in een extra fles champagne. Joost heeft het heel goed gedaan, hij is heel de reis vrolijk geweest en heeft lekker de kleine charmeur uitgehangen. Onderweg kon hij al met al toch nog een paar uur slapen maar was uiteindelijk toch bek af. Ook wij waren beide geheel verreist. De hondjes hebben de reis goed doorstaan, Christine heeft ze een spuit gegeven zodat ze beide een groot gedeelte van de reis maar beperkt hebben meegekregen. Max is tot op heden toch nog wel een beetje van de kaart, Pinto stuitert al weer in het rond. De honden die altijd al op de finca lopen hebben geen enkel probleem met de Max en Pinto. Maandag hebben we lekker rustig aan gedaan, we hebben alleen een paar boodschappen gedaan en lekker thuis gegeten. Theo kwam s'avonds ook nog even langs om een vorkje mee te prikken. Pa had het huis versiert met 2 vlaggen en een bord bienvenido, een mooie bos bloemen op de tafel en een er voor gezorgd dat de Joost gelijk in zijn bedje kon, alles stond al klaar. Sr was bijzonder blij dat we er waren en we werden dan ook enthosiast ontvangen. Vandaag is Jos met hem mee voor zijn eerste werkdag. Om zo stapje voor stapje ingeleid te worden in de werkzaamheden die verricht moeten gaan worden. Sr zal de komende 2 weken zijn mentor zijn en overal voorgesteld gaan worden.

We zijn er, het avontuur is begonnen!

 

 

Zondag hebben we een afscheidsfeest gehouden, het was prachtig weer en al onze vrienden kenissen en familie waren hierbij aanwezig. Ca 50 volwassenen en 30 kinderen. Iedereen liep in zijn T shirt en de kinderen speelden allemaal in de tuin. Letterlijk geen kind aan gehad dus. Het was voor ons echt een overdonderend en hart verwarmend. We hebben van iedereen afscheid kunnen nemen en ieder zijn gelukwens in ontvangst kunnen nemen. We konden nog even oude verhalen ophalen en daarom was het was het een afscheid met een traan en een lach. We hedden het er echt niet makkelijk mee. Iedereen had zoveel moeite genomen om naar Limburg te komen. Ik denk dat de gemiddelde bezoeker er gister 250 km voor heeft moeten rijden om afscheid te kunnen nemen. Er was zelfs een vriendinnetje van Christine uit Geneve die speciaal hiervoor een ticket had geboekt. Er zijn heerlijke tapa's meegenomen en er werden door neef Frits poffertjes gebakken, echt heel erg leuk. We hebben veel leuke reacties gekregen op de DVD die wij gemaakt hebben en continu hebben laten afspelen zodat de mensen een idee konden krijgen waar we naar toe gaan. Dit werd met grote intresse bekeken.  Iemand zei, nu moet ik echt mijn idee over costa rica gaan bijstellen. Ik dacht dat jullie in een palapa aan het strand gingen wonen en als beach bumb een lodge er op na zouden houden. Maar wat ik nu gezien en gehoord heb weet ik zeker dat jullie een heel kwalitatief goede keuze maken!

Het was al met al heel indrukwekkend en we zijn nog de gezichten en indrukken aan het verwerken en krijgen nog steeds een brok in de keel als we eraan terug denken. Het was echt een waardige afscheids dag en daarvoor willen we echt iedereen bedanken. Het is nu tijd om te gaan!

Bedankt!