Ja alweer, lekker naar het strand!

Na de verjaardag van christine op zaterdag zijn we zondag ochtend vroeg vertrokken 0630 uur en we waren om 1100 in Samara, waar we direct Theo en Will tegen het lijf liepen. We hebben onze spullen uitgepakt de kinderen in bed gegooid en we zijn eerst maar eens even naar het strand gegaan.

Het was de eerste dag niet zo heel verzengend heet ivm een flinke regenbui de nacht ervoor en het waaide nogal. S' avonds hebben we met theo en wil gegeten en bij ons aan de bar op het strand nog een biertje gedronken. De volgende morgen zijn Theo en Wil richting het zuiden vertrokken en wij hebben ons nog een paar dagen heerlijk vermaakt. De jongens speelde op het strand, oma genoot van alle pracht en verbaasde zich iedere dag weer dat het toch weer prachtig weer was!

De zee was lekker warm zo warm dat het zelfs oma lokte om de zee in te gaan.

Wat een feest, oma Eva is in Costa Rica aangekomen. Vorige week samen met Theo en Wil.  Doordat Theo en Wil naar Costa Rica wilde komen hebben we de mogelijkheid aangegrepen om Mama mee te laten reizen. Theo en Wil zijn inmiddels lekker met de gehuurde auto aan het rondreiden in Costa Rica en zullen het naar alle waarschijnlijkheid erg naar de zin hebben. Zondag krijgen we een update wanneer we elkaar zullen ontmoeten in Samara waar zij dan de laatste dag daar zijn en wij s' morgens aankomen om een lekker lang lui weekend aan het strand te zitten. Net zo als met de kerst.

 

Oma speelt heel de dag met Joost en Stefan en geniet van hun aanwezigheid. De tijd vliegt volgens haar want ze is er de hele dag mee bezig. 's morgens staat ze optijd op om zo tegen 7 uur gezamelijk te ontbijten, vervolgens helpt ze mee met de afwas om tot ca 12 uur met de kinderen te spelen. Dan gaat Joost lekker slapen en heeft ma even de tijd om lekker buiten te zitten in de zon.

Zondag is ze lekker met Christine wezen rondrijden naar Sarci lekker de bergen in een rit van ca 2 uur, onderweg lekker lunchen en een mooie kerk bezocht. Ze heeft genoten, wat is er nu lekkerder om rond gereden te worden. Jos bleef thuis om op de kinderen te passen.  Woensdag is ze naar het zwemmen van Joost wezen kijken en heeft ze gezien hoe hij geniet van het zwemmen en hoeveel plezier hij ermee heeft. Tegen 18 uur eten we en na het eten en het drinken  van een apparatievje trekt ze zich terug om even een boekje te lezen of we kijken wat televisie.

Na een week van enkele honderde naschoken in het gebied van de aardbeving begint de rust weer terug te keren in Costa Rica. Naar aanleiding van de diverse studies weet men dat de aardbeving niet veroorzaakt werd door de poas maar door het verschuiven van de 4 platen die onder costa rica liggen ten opzichte van elkaar. We kunnen wel zeggen dat dit nog een staartje zal gaan hebben. De schade aan de natuur is dusdannig dat hele bergflanken eigenlijk losgebroken zijn. De losse zand/ klei wanden die bij elkaar gehouden werden door de wortels van de bomen liggen nu geheel open en bloot. Dat wil zeggen dat wanneer de regentijd begint we een enorme modderstroom zullen gaan krijgen richting de rivier de Sarapique die enorme schade zal aanrichten aan de loop van de rivier en al het leven in de rivier.

Het dorpje Cinchona stond boven op de smale top van een berg en kan als geheel verloren worden beschouwd, mensen zullen hier niet meer kunnen wonen zonder gevaar van instortingen. Men praat over een gebied dat is beschadigd van ca 200 km2 dat loopt van de voet van de vulkaan poas tot aan de voet van de vulkaan barva via la Pazz , Cariblanco tot aan San Miquel de Sarapiqui.  De milleu groeperingen hebben dan ook een voorstel ingediend om een groot deel terug te geven aan de natuur en bij het National Park Poas te voegen. Costa rica is behalve de weg vanaf vera Blanca tot aan San Miquel langs de Poas, gewoon zoals altijd te bereizen. Alleen het aangegeven gebied heeft last gehad van de aardbeving alle overige wegen en plaatsen zijn onbeschadigd gebleven!!

 

De reddings en ondersteunings acties die opgezet zijn door het rodenkruis zijn bijzonder goed gecoordineerd. Costa Rica is een land zonder leger en dat niet rekening houd met oorlog en dat soort zaken dus wij hebben geen grote pakhuizen vol met veldbedden tenten matrassen en noodrantsoenen wat ook gebruikt kan worden in geval van een ramp. Wat wij wel hebben is een bevolking die zich direct mobiliseert, een rode kruis met vele vrijwilligers die direct ingezet worden. En die vele specialisaties in huis heeft zoals reddings mensen, doktoren, ambulance personeel en andere vrijwilligers. Zij ontvingen en distrubiueerde. Ook alle hulp goederen die door de costaricanen gegeven werd.

Zo hebben ook wij hulpgoederen geleverd. Doordat een receptionist van het hotel het innitiatief genomen had om naar het getroffen gebied te gaan met zijn busje en dat zoveel mogelijk vol te laden met hulpgoederen hadden wij de perfect manier gevonden om ook een handje toe te steken. Ook na navraag bij diverse hotels in de buurt kon hij op pad met een bus vol met water, zeep, dekens, melk,  luiers, eten, etc.. en heeft hij het naar een opvangcentrum in Vera Blanca kunnen brengen.

Ook der Shumi is in het land, hij is hier om een actie voor het verkeer te promoten. Maar heeft ook het getroffen gebied bezocht om de mensen een riem onder het hart te steken.

 

Er is momenteel heel wat loos in Costa Rica, het getroffen gebied de zuidflank van de vulkaan Poas.
De route van Poasito richting de watervallen van La pazz en Vera Blanca  en Cinchona zijn geheel verwoest, de vallei waar de rivier Sarapique uit ontspringt is niet meer herkenbaar en zorgt ervoor dat de rivier de Sarapique vol ligt met modder en materiaal dat los gespoeld is. De rest van Costa Rica is goed te bereiken, zo ook Fortuna, Porto Viejo de Sarapique, Limon etc etc.  

 

De watervallen van La Pazz echter dat een heel bekende toeristische trekpleister is is geheel verwoest. Op de parkeerplaats aldaar zaten ca 400 mensen waar bij een groep nederlanders en belgische familie. De groep Nederlanders wilde net in de bus stappen en stonden op de grote open parkeer plaats toen de aardbeving begon. Gelukkig daarom geen gewonden. Onder begeleiding van een reisleider die niet voor 1 gat gevangen is heeft deze groep de eerst nacht dat ze vastzaten een kampvuur gemaakt om warm te blijven. In overleg met elkaar hebben ze de volgende dag besloten om dat mee te nemen dat ze nodig hadden en konden dragen en te gaan wandelen. Na een wandeling van 3.5 uur zijn ze in de via de beschadigde hoofdweg weer terug gekomen in de bewoonde wereld. Daar zijn ze opgepikt door een bus om vervolgens  weer hun reis te kunnen voor zetten. Door hun lot in eigen handen te nemen is het voor hun een groot avontuur gebleken die diepe indruk op ze gemaakt zal hebben. Respect, voor de groep en de reisleider!

De belgische familie die in La pazz vastzat had wat benouwdere momenten is in de krant te lezen, zij waren in het park en zijn gelukkig na een val met de schrik vrij gekomen. Hoe het met hun gaat weet ik niet. Ik werd gebeld door een belgische reporter die het zelfde vernomen had, na aanleiding van deze weblog. Helaas kon ik hem geen verdere informatie geven. Velen zijn uit de waterfall gardens van La pazz gehelicoptert door een helicopter bedrijf die het nodig vond de mensen ook nog ca 700 dolar per persoon te rekenen en zo te profiteren van de ramp!

 

Inmiddels hebben de getroffen hulp gekregen vanuit heel het land. Er zijn overal inzamel acties en fundraisings voor de getroffen. De amerikanen hebben 3 helicopters gestuurd zo ook Colombia. Er zijn quads gedoneerd om de slecht bereikbare gebieden te bereiken en ga zo maar door. De hulp is nog steeds hard nodig. Mensen die heel hun leven krom hebben gelegen om een huisje te kunnen betalen hebben alles verloren en blijven met een grote bank schuld en hoopje puin achter. Een meisje zegt tegen haar moeder mama we zijn alles kwijt alles alles alles. Waarop de moeder zegt, nee hoor we hebben nog steeds de hulp van god die ons ons leven heeft geschonken!

 

Er worden nog steeds mensen onder de modder en de grond vandaan gehaald. Een klein barretje (soda) is geheel verdwenen. Een man wil op het moment van de aardbeving in de soda stappen, wordt door de schok achterover geslagen en ziet zo de soda van de berg afgeleiden met ca 10 mensen erin. Ze hebben 2 dagen moeten zoeken voordat ze de soda terug vonden. Geen overlevende.

De kranten staan vol met alle individuele verhalen over de overleden, de vermisten, de helden, de wanhoop en over de vele manieren waarop de streek is getroffen en iedereen een steentje bij probeert te dragen om het leed aldaar te verzachten.

 

Inmiddels zijn er 18 doden te betreuren, 91 vermisten, en meer dan 100 gewonden. Ca 2000 mensen zijn dakloos en zijn ondergebracht in tenten kampen in de bergen waar 's avonds de temperatuur kan dalen tot 10 graden. Of in kerken, scholen en buurthuizen in de omgeving.

 

Een aardbeving in Costa Rica, we zijn het wel gewend. Veel schokken maar vaak kleintjes, die je de ene keer wel voelt en de andere niet.
We houden er rekening mee met de bouw van ons huis, het hoort erbij. Maar gisteren was het wel een hele flinke schok van ongeveer 30 seconden. Jos was aan het werk en Christine was thuis, een schok die zeker wel 5 of 6 moest zijn schrikte ons op.

Eerst zacht, toen hard en gevolgd door nog een schok. Het was wel een flinke waarvan iedereen geschrokken was maar het leven ging snel weer door. In San Jose werden de grote regerings gebouwen en banken snel ontruimt en stonden de straten vol met mensen, ivm eventueel rondvliegend glas of puin. Jos Sr die op dat moment door de stad liep merkte wel een schok maar liep net zoals de rest van de josephinos gewoon door en ging zijn weg. Christine die thuis de kinderen in het bad aan het doen was merkte het natuurlijk ook en keek even raar om zich heen of er niets uit de kasten viel maar ging gewoon door. De kinderen die hadden ineens een wildwater bad en merkte er niks van.

 

Al snel bleek dat het om een aardbeving ging van 6.2 op de schaal van Richter met als epicentrum Vara Blanka de vulkaan Poas ca 50 km van San Jose van ons huis. Het is de krachtigste aardbeving geweest in dat gebied sinds 150 jaar. Normale aardbevingen, die heel vaak voorkomen zijn rond de 4-5 op de schaal van Richter en richten nooit zoveel schade aan. De schade bij het epicentrum is aanzienlijk, flinke aardverschuivingen, veel schade aan infrastuctuur. De weg die normaal lijdt naar de poas is weggevallen,  ook veel huizen (die helaas een stuk minder goed gebouwd zijn als ons huis) zijn  ernstig beschadigd. Verder zijn er door instortingen en vallende installaties etc toch nog wel een aantal doden gevalen en mensen zijn nog vermist. Het laatste nieuws van vanmorgen is dat er 14 doden zijn gevallen, 22 vermisten en een ca 300 gewonden in meer of minder mate. Het Rode kruis, binnen- en buitenlandse hulpverlening is bezig op komst. Op het nieuws was te zien dat veel mensen niet in hun huis durfden te slapen en op het open veld of in opvangkampen sliepen. Er zijn gebieden afgesloten via de weg, ivm verwoestte wegen, dat gaat om enkele kleine dorpjes. Deze worden nu via helikopter van hulp voorzien. Ook werd het hotel gebeld of we toeristen konden onderbrengen vanuit dit gebied ( de Poas en omgeving is een toeristisch gebied, er zijn geen toeristen gewond) die in beschadigde hotels zouden zitten.

 

We hebben er niet bij stil gestaan dat het nieuws zich snel en zelfs tot in Nederland zou verspreiden, dus werden we vannacht gebeld om te vragen hoe het met ons was. Eigenlijk een beetje verrast was het antwoord ehh goed, hoe zo? Nu we de beelden zien van de schade en de beelden van mensen buiten, en die buiten hebben geslapen, ziet het er meteen uit als een derde wereldland, en kunnen we ons de bezorgdheid goed voorstellen, maar wees gerust: Wij zijn OK....